How Leonidas met the dragon Kalaxes on the ridge above the Gates, and why the three hundred died.
Ὦ ξεῖν' παριόντι, ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ὅτι τῇδε κείμεθα, τοῖς ἡμετέροις ῥήμασι πειθόμενοι, δὲ ὁ δράκων κοιμᾶται.
O stranger passing by, go and tell the Spartans, that here we lie, upholding their laws, while the dragon sleeps.
ΕΝΣΟΥΣΟΙΣΑΑΥΛΑΤΩΒΑΣΙΛΕΟΣΕΛΑΜΠΕΠΛΟΥΤΩΤΟΙΔΕΤΟΙΧΟΙΧΡΥΣΩΠΕΠΟΙΚΙΛΜΕΝΟΙΤΑΣΑΥΓΑΣΤΩΝΛΥΧΝΩΝΑΝΕΠΕΜΠΟΝΑΝΙΚΑΞΕΡΞΑΣΟΒΑΣΙΛΕΥΣΕΠΙΤΟΙΣΠΙΝΑΚΕΣΣΙΤΑΣΕΛΛΑΔΟΣΣΚΥΘΡΩΠΟΣΕΚΑΘΗΤΟΑΓΓΕΛΙΑΙΔΕΠΕΡΙΤΑΣΥΒΡΙΟΣΤΩΝΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝΤΟΝΘΥΜΟΝΑΥΤΩΕΔΑΚΝΟΝΑΓΑΡΜΙΚΡΑΠΟΛΙΣΓΑΝΚΑΙΥΔΩΡΟΥΚΕΔΩΚΕΚΑΙΕΣΧΑΤΟΝΤΩΑΓΓΕΛΩΤΑΝΚΕΦΑΛΑΝΑΠΕΠΕΜΨΑΝΑΝΥΝΕΚΜΕΣΩΝΤΩΝΠΙΝΑΚΩΝΠΟΤΙΤΟΝΞΕΡΞΑΝΑΝΕΒΛΕΠΕΕΝΚΙΒΩΤΩΧΑΛΚΕΑΚΕΙΜΕΝΑΤΟΛΑΒΔΑΕΠΙΣΑΜΟΝΕΧΩΣΑΤΟΙΔΕΣΤΡΑΤΑΓΟΙΟΥΚΑΤΡΕΜΙΖΟΝΠΛΕΙΟΝΑΣΣΤΡΑΤΙΩΤΑΣΚΑΙΠΛΕΙΟΝΑΣΝΑΥΣΑΛΛΑΛΟΙΣΨΙΘΥΡΙΖΟΝΤΕΣΤΟΝΔΕΨΙΘΥΡΙΣΜΟΝΕΠΕΣΧΕΟΚΤΥΠΟΣΤΩΝΔΑΚΤΥΛΩΝΤΩΒΑΣΙΛΕΟΣΛΙΘΟΙΣΤΙΜΙΟΙΣΚΕΚΟΣΜΗΜΕΝΩΝΠΟΤΙΤΟΝΘΡΟΝΟΝΚΡΟΥΟΝΤΩΝΑΔΕΥΠΟΜΟΝΑΤΩΞΕΡΞΑΕΞΕΛΙΠΕΚΑΙΤΟΙΟΦΘΑΛΜΟΙΑΥΤΩΜΕΛΑΝΕΣΟΡΓΑΕΚΑΙΟΝΑΤΩΣΤΩΠΑΤΡΟΣΠΟΛΕΜΩΣΑΝΕΜΙΜΝΑΣΚΕ
Ἐν Σούσοις ἁ αὐλὰ τῶ βασιλέος ἔλαμπε πλούτῳ· τοὶ δὲ τοῖχοι, χρυσῷ πεποικιλμένοι, τὰς αὐγὰς τῶν λύχνων ἀνέπεμπον, ἁνίκα Ξέρξας ὁ βασιλεὺς ἐπὶ τοῖς πινάκεσσι τᾶς Ἑλλάδος σκυθρωπὸς ἐκάθητο. ἀγγελίαι δὲ περὶ τᾶς ὕβριος τῶν Λακεδαιμονίων τὸν θυμὸν αὐτῶ ἔδακνον· ἁ γὰρ μικρὰ πόλις γᾶν καὶ ὕδωρ οὐκ ἔδωκε, καὶ ἔσχατον τῶ ἀγγέλω τὰν κεφαλὰν ἀπέπεμψαν, ἃ νῦν ἐκ μέσων τῶν πινάκων ποτὶ τὸν Ξέρξαν ἀνέβλεπε, ἐν κιβωτῷ χαλκέᾳ κειμένα τὸ λάβδα ἐπίσαμον ἐχώσᾳ. τοὶ δὲ στραταγοὶ οὐκ ἀτρέμιζον, πλείονας στρατιώτας καὶ πλείονας ναῦς ἀλλάλοις ψιθυρίζοντες· τὸν δὲ ψιθυρισμὸν ἐπέσχε ὁ κτύπος τῶν δακτύλων τῶ βασιλέος, λίθοις τιμίοις κεκοσμημένων, ποτὶ τὸν θρόνον κρουόντων. ἁ δὲ ὑπομονὰ τῶ Ξέρξα ἐξέλιπε, καὶ τοὶ ὀφθαλμοὶ αὐτῶ μέλανες ὀργᾷ ἔκαιον, ἃ τὼς τῶ πατρὸς πολέμως ἀνεμίμνασκε.
The Persian court at Susa shimmered with opulence, its gold-inlaid walls catching the flicker of oil lamps as King Xerxes brooded over maps of Greece. Reports of Spartan insolence gnawed at his temper. The small city-state had refused tribute, their latest defiance marked by returning his messenger's severed head, which now stared up at Xerxes from among the maps, in a metal Λ-marked box. His generals shifted uneasily, their murmurs of more soldiers and ships drowned out by the sharp tap of jeweled fingers against the throne's armrest. Xerxes' patience had worn thin, his dark eyes burning with a fury that recalled his father's wars.
Ἐν Σούσοις ἁ αὐλὰ τῶ βασιλέος ἔλαμπε πλούτῳ· τοὶ δὲ τοῖχοι, χρυσῷ πεποικιλμένοι, τὰς αὐγὰς τῶν λύχνων ἀνέπεμπον, ἁνίκα Ξέρξας ὁ βασιλεὺς ἐπὶ τοῖς πινάκεσσι τᾶς Ἑλλάδος σκυθρωπὸς ἐκάθητο.
The Persian court at Susa shimmered with opulence, its gold-inlaid walls catching the flicker of oil lamps as King Xerxes brooded over maps of Greece.
ἀγγελίαι δὲ περὶ τᾶς ὕβριος τῶν Λακεδαιμονίων τὸν θυμὸν αὐτῶ ἔδακνον· ἁ γὰρ μικρὰ πόλις γᾶν καὶ ὕδωρ οὐκ ἔδωκε, καὶ ἔσχατον τῶ ἀγγέλω τὰν κεφαλὰν ἀπέπεμψαν, ἃ νῦν ἐκ μέσων τῶν πινάκων ποτὶ τὸν Ξέρξαν ἀνέβλεπε, ἐν κιβωτῷ χαλκέᾳ κειμένα τὸ λάβδα ἐπίσαμον ἐχώσᾳ.
Reports of Spartan insolence gnawed at his temper. The small city-state had refused tribute, their latest defiance marked by returning his messenger's severed head, which now stared up at Xerxes from among the maps, in a metal Λ-marked box.
τοὶ δὲ στραταγοὶ οὐκ ἀτρέμιζον, πλείονας στρατιώτας καὶ πλείονας ναῦς ἀλλάλοις ψιθυρίζοντες· τὸν δὲ ψιθυρισμὸν ἐπέσχε ὁ κτύπος τῶν δακτύλων τῶ βασιλέος, λίθοις τιμίοις κεκοσμημένων, ποτὶ τὸν θρόνον κρουόντων.
His generals shifted uneasily, their murmurs of more soldiers and ships drowned out by the sharp tap of jeweled fingers against the throne's armrest.
ἁ δὲ ὑπομονὰ τῶ Ξέρξα ἐξέλιπε, καὶ τοὶ ὀφθαλμοὶ αὐτῶ μέλανες ὀργᾷ ἔκαιον, ἃ τὼς τῶ πατρὸς πολέμως ἀνεμίμνασκε.
Xerxes' patience had worn thin, his dark eyes burning with a fury that recalled his father's wars.
ΠΛΕΙΟΝΑΣΣΤΡΑΤΙΩΤΑΣΠΛΕΙΟΝΑΣΝΑΥΣΕΦΑΣΚΩΠΤΩΝΚΑΙΑΦΩΝΑΑΥΤΩΑΠΕΡΞΙΦΟΣΔΙΕΤΕΜΕΤΟΜΕΓΑΡΟΝΤΟΙΣΠΑΡΤΙΑΤΑΙΕΚΓΕΝΕΤΑΣΕΣΠΟΛΕΜΟΝΑΣΚΙΟΝΤΑΙΤΩΘΑΝΑΤΩΚΑΤΑΓΕΛΩΝΤΙΚΑΙΠΟΤΗΡΙΟΝΧΡΥΣΕΟΝΔΙΑΤΩΜΕΓΑΡΩΕΡΡΙΨΕΚΑΙΟΟΙΝΟΣΕΠΙΤΩΣΠΕΡΣΙΚΩΣΤΑΠΗΤΑΣΕΣΚΕΔΑΣΘΗΑΠΕΡΑΙΜΑΝΕΟΣΦΑΚΤΟΝΟΠΛΩΜΟΙΔΕΙΟΤΟΘΑΡΣΟΣΑΥΤΩΝΤΟΚΑΤΑΡΑΤΟΝΘΡΑΥΣΕΙΩΟΥΔΕΝΔΟΡΥΑΝΤΙΣΤΑΝΑΙΔΥΝΑΣΕΙΤΑΙΕΚΔΕΤΑΝΣΚΙΕΡΑΝΣΤΟΑΝΠΡΟΗΛΘΕΤΙΣΦΑΡΟΣΕΧΩΝΣΑΜΑΤΕΣΣΙΞΕΝΟΙΣΚΑΙΣΚΟΛΙΟΙΣΠΕΠΟΙΚΙΛΜΕΝΟΝΚΑΙΑΦΩΝΑΑΥΤΩΞΗΡΑΗΝΟΙΑΒΥΒΛΟΣΣΧΙΖΟΜΕΝΑΕΣΙΩΠΑΣΕΔΕΑΑΥΛΑΑΝΙΚΑΟΣΥΜΒΩΛΟΣΟΥΤΟΣΛΕΙΨΑΝΟΝΤΩΝΙΕΡΕΩΝΤΩΝΒΑΒΥΛΩΝΙΩΝΤΩΝΑΠΟΛΩΛΟΤΩΝΠΟΤΙΤΟΝΘΡΟΝΟΝΕΠΛΗΣΙΑΖΕΤΑΙΔΕΧΗΡΕΣΑΥΤΩΡΥΣΑΙΕΤΡΕΜΟΝΥΠΟΓΝΩΣΙΟΣΑΠΕΙΡΗΜΕΝΑΣ
«Πλείονας στρατιώτας; πλείονας ναῦς;» ἔφα σκώπτων, καὶ ἁ φωνὰ αὐτῶ ᾇπερ ξίφος διέτεμε τὸ μέγαρον. «Τοὶ Σπαρτιᾶται ἐκ γενετᾶς ἐς πόλεμον ἀσκίονται· τῷ θανάτῳ καταγελῶντι.» καὶ ποτήριον χρύσεον διὰ τῶ μεγάρω ἔρριψε, καὶ ὁ οἶνος ἐπὶ τὼς Περσικὼς τάπητας ἐσκεδάσθη ᾇπερ αἷμα νεόσφακτον. «Ὅπλω μοι δεῖ ὃ τὸ θάρσος αὐτῶν τὸ κατάρατον θραυσεῖ, ᾧ οὐδὲν δόρυ ἀντιστᾶναι δυνασεῖται.» ἐκ δὲ τᾶν σκιερᾶν στοᾶν προῆλθέ τις, φᾶρος ἔχων σαμάτεσσι ξένοις καὶ σκολιοῖς πεποικιλμένον, καὶ ἁ φωνὰ αὐτῶ ξηρὰ ἦν, οἵα βύβλος σχιζομένα. ἐσιώπασε δὲ ἁ αὐλά, ἁνίκα ὁ σύμβωλος οὗτος, λείψανον τῶν ἱερέων τῶν Βαβυλωνίων τῶν ἀπολωλότων, ποτὶ τὸν θρόνον ἐπλησίαζε· ταὶ δὲ χῆρες αὐτῶ ῥυσαὶ ἔτρεμον ὑπὸ γνώσιος ἀπειρημένας.
“More soldiers? More ships?” he scoffed, voice cutting through the chamber like a blade. “The Spartans train from birth for war. They laugh at death.” He hurled a golden cup across the room, wine spattering across Persian tapestries like fresh blood. “I need a weapon to break their cursed courage, something no spear can defy.” From the shadowed arches stepped a figure cloaked in robes stitched with strange, twisting symbols, his voice a dry rasp like shredding parchment. The court hushed as this advisor, a relic of Babylon's fallen priesthood, neared the throne, his gnarled hands trembling with forbidden knowledge.
«Πλείονας στρατιώτας; πλείονας ναῦς;» ἔφα σκώπτων, καὶ ἁ φωνὰ αὐτῶ ᾇπερ ξίφος διέτεμε τὸ μέγαρον. «Τοὶ Σπαρτιᾶται ἐκ γενετᾶς ἐς πόλεμον ἀσκίονται· τῷ θανάτῳ καταγελῶντι.»
“More soldiers? More ships?” he scoffed, voice cutting through the chamber like a blade. “The Spartans train from birth for war. They laugh at death.”
καὶ ποτήριον χρύσεον διὰ τῶ μεγάρω ἔρριψε, καὶ ὁ οἶνος ἐπὶ τὼς Περσικὼς τάπητας ἐσκεδάσθη ᾇπερ αἷμα νεόσφακτον. «Ὅπλω μοι δεῖ ὃ τὸ θάρσος αὐτῶν τὸ κατάρατον θραυσεῖ, ᾧ οὐδὲν δόρυ ἀντιστᾶναι δυνασεῖται.»
He hurled a golden cup across the room, wine spattering across Persian tapestries like fresh blood. “I need a weapon to break their cursed courage, something no spear can defy.”
ἐκ δὲ τᾶν σκιερᾶν στοᾶν προῆλθέ τις, φᾶρος ἔχων σαμάτεσσι ξένοις καὶ σκολιοῖς πεποικιλμένον, καὶ ἁ φωνὰ αὐτῶ ξηρὰ ἦν, οἵα βύβλος σχιζομένα.
From the shadowed arches stepped a figure cloaked in robes stitched with strange, twisting symbols, his voice a dry rasp like shredding parchment.
ἐσιώπασε δὲ ἁ αὐλά, ἁνίκα ὁ σύμβωλος οὗτος, λείψανον τῶν ἱερέων τῶν Βαβυλωνίων τῶν ἀπολωλότων, ποτὶ τὸν θρόνον ἐπλησίαζε· ταὶ δὲ χῆρες αὐτῶ ῥυσαὶ ἔτρεμον ὑπὸ γνώσιος ἀπειρημένας.
The court hushed as this advisor, a relic of Babylon's fallen priesthood, neared the throne, his gnarled hands trembling with forbidden knowledge.
ΩΜΕΓΑΒΑΣΙΛΕΥΕΦΑΨΙΘΥΡΙΖΩΝΕΣΤΙΘΗΡΙΟΝΑΡΧΑΙΑΣΔΥΝΑΜΙΟΣΛΑΘΡΑΤΟΙΣΠΕΡΣΑΙΣΔΕΔΩΛΩΜΕΝΟΝΠΡΟΤΑΣΑΡΧΑΣΚΥΡΩΤΩΜΕΓΑΛΩΟΕΓΩΝΕΚΤΩΝΜΥΧΩΝΤΩΝΣΚΟΤΕΙΝΟΤΑΤΩΝΤΩΑΙΔΑΑΝΑΚΑΛΕΣΑΙΔΥΝΑΜΑΙΔΡΑΚΩΝΕΣΤΙΩΤΟΠΥΡΚΑΙΤΑΝΣΠΑΡΤΑΝΤΑΠΕΙΝΩΣΕΙΟΥΤΩΓΕΝΕΣΘΩΕΚΕΛΕΥΣΕΞΕΡΞΑΣΑΥΤΙΚΑΚΑΙΟΥΔΕΝΣΕΜΝΥΝΟΜΕΝΟΣΑΠΟΤΩΘΡΟΝΩΤΩΚΕΧΡΥΣΩΜΕΝΩΑΝΙΣΤΑΜΕΝΟΣΤΩΔΕΣΥΜΒΩΛΩΤΑΧΕΙΛΕΑΤΑΛΕΠΤΑΕΣΟΤΙΤΑΧΑΓΕΛΩΣΗΝΕΚΑΜΦΘΗΗΔΗΠΕΠΡΑΚΤΑΙΩΜΕΓΑΒΑΣΙΛΕΥΕΨΙΘΥΡΙΣΕΤΩΔΑΚΤΥΛΩΤΩΡΥΣΩΠΟΤΙΤΑΝΘΥΡΙΔΑΤΑΝΠΟΤΑΩΔΕΙΚΝΥΣΕΞΑΣΤΑΟΡΕΑΤΑΠΟΡΡΩΕΦΑΙΝΕΤΟΩΣΠΕΡΥΠΑΥΤΩΤΩΣΧΗΜΑΤΟΣΚΛΗΘΕΙΣΒΡΥΧΗΘΜΟΣΠΟΡΡΩΘΕΝΤΑΝΕΣΠΕΡΙΝΑΝΑΣΥΧΙΑΝΔΙΕΡΡΗΞΕΚΑΙΤΑΠΟΤΗΡΙΑΤΑΧΡΥΣΕΑΚΑΙΤΑΟΠΛΑΤΑΕΝΤΟΙΣΤΟΙΧΟΙΣΑΝΑΚΕΙΜΕΝΑΕΣΕΙΣΕΠΟΤΙΔΕΤΑΝΔΥΣΙΝΤΑΝΕΡΥΘΡΑΝΣΑΜΕΙΟΝΤΙΜΕΛΑΝΕΠΕΣΧΑΤΩΤΩΟΥΡΑΝΩΕΦΑΝΗΑΜΑΧΑΝΩΤΑΧΕΙΑΥΞΑΝΟΜΕΝΟΝΤΟΙΔΕΣΤΡΑΤΑΓΟΙΚΑΙΠΕΡΠΟΛΕΜΩΝΕΜΠΕΙΡΟΙΕΣΙΩΠΑΣΑΝΤΑΣΕΡΙΔΟΣΕΚΛΑΘΟΜΕΝΟΙΑΝΙΚΑΑΣΚΙΑΜΟΡΦΑΝΕΛΑΜΒΑΝΕΠΤΕΡΥΓΕΣΑΜΕΤΡΗΤΟΙΠΟΤΙΤΟΦΩΣΤΟΘΝΑΣΚΟΝΕΚΠΕΠΤΑΜΕΝΑΙΕΙΔΟΣΟΙΟΝΟΥΔΕΙΣΕΝΤΑΟΙΚΙΟΜΕΝΑΕΙΔΕΕΞΩΜΥΘΩΝ
«Ὦ μέγα βασιλεῦ,» ἔφα ψιθυρίζων, «ἔστι θηρίον ἀρχαίας δυνάμιος, λάθρᾳ τοῖς Πέρσαις δεδωλωμένον πρὸ τᾶς ἀρχᾶς Κύρω τῶ μεγάλω, ὃ ἐγὼν ἐκ τῶν μυχῶν τῶν σκοτεινοτάτων τῶ Ἀΐδα ἀνακαλέσαι δύναμαι. δράκων ἐστί, ὧ τὸ πῦρ καὶ τὰν Σπάρταν ταπεινωσεῖ.» «Οὕτω γενέσθω,» ἐκέλευσε Ξέρξας αὐτίκα καὶ οὐδὲν σεμνυνόμενος, ἀπὸ τῶ θρόνω τῶ κεχρυσωμένω ἀνιστάμενος. τῷ δὲ συμβώλῳ τὰ χείλεα τὰ λεπτὰ ἐς ὅ τι τάχα γέλως ἦν ἐκάμφθη. «Ἤδη πέπρακται, ὦ μέγα βασιλεῦ,» ἐψιθύρισε, τῷ δακτύλῳ τῷ ῥυσῷ ποτὶ τὰν θυρίδα τὰν ποτ' ἀῶ δεικνύς, ἐξ ἇς τὰ ὄρεα τὰ πόρρω ἐφαίνετο. ὥσπερ ὑπ' αὐτῶ τῶ σχήματος κληθείς, βρυχηθμὸς πόρρωθεν τὰν ἑσπερινὰν ἁσυχίαν διέρρηξε, καὶ τὰ ποτήρια τὰ χρύσεα καὶ τὰ ὅπλα τὰ ἐν τοῖς τοίχοις ἀνακείμενα ἔσεισε. ποτὶ δὲ τὰν δύσιν τὰν ἐρυθρὰν σαμεῖόν τι μέλαν ἐπ' ἐσχάτῳ τῷ οὐρανῷ ἐφάνη, ἀμαχάνῳ τάχει αὐξανόμενον. τοὶ δὲ στραταγοί, καίπερ πολέμων ἔμπειροι, ἐσιώπασαν, τᾶς ἔριδος ἐκλαθόμενοι, ἁνίκα ἁ σκιὰ μορφὰν ἐλάμβανε· πτέρυγες ἀμέτρητοι ποτὶ τὸ φῶς τὸ θνᾷσκον ἐκπεπταμέναι, εἶδος οἷον οὐδεὶς ἐν τᾷ οἰκιομένᾳ εἶδε ἔξω μύθων.
“Great King,” he whispered, his voice carrying a reverent weight, “there exists a creature of ancient power, secretly bound to Persian service since before the great Cyrus's reign, that I can summon from the darkest regions of the netherworld. It is a dragon whose fire could humble even Sparta.” “Make it so,” Xerxes commanded immediately and without ceremony, rising from his gilded throne. The advisor's thin lips curved into what might have been a smile. “It is already done, Great King,” he whispered, gnarled finger pointing toward the ornate eastern window with its panoramic view of far-off mountains. As if summoned by the gesture itself, a distant roar shattered the evening calm, vibrating golden cups and ceremonial weapons that adorned the walls. Against the crimson sunset, a black speck appeared on the horizon, growing with impossible speed. The war-hardened generals fell silent, their arguments forgotten as the shadow took form: vast wings outstretched against dying light, a silhouette like nothing seen in the civilized world outside of story or myth.
«Ὦ μέγα βασιλεῦ,» ἔφα ψιθυρίζων, «ἔστι θηρίον ἀρχαίας δυνάμιος, λάθρᾳ τοῖς Πέρσαις δεδωλωμένον πρὸ τᾶς ἀρχᾶς Κύρω τῶ μεγάλω, ὃ ἐγὼν ἐκ τῶν μυχῶν τῶν σκοτεινοτάτων τῶ Ἀΐδα ἀνακαλέσαι δύναμαι. δράκων ἐστί, ὧ τὸ πῦρ καὶ τὰν Σπάρταν ταπεινωσεῖ.»
“Great King,” he whispered, his voice carrying a reverent weight, “there exists a creature of ancient power, secretly bound to Persian service since before the great Cyrus's reign, that I can summon from the darkest regions of the netherworld. It is a dragon whose fire could humble even Sparta.”
«Οὕτω γενέσθω,» ἐκέλευσε Ξέρξας αὐτίκα καὶ οὐδὲν σεμνυνόμενος, ἀπὸ τῶ θρόνω τῶ κεχρυσωμένω ἀνιστάμενος. τῷ δὲ συμβώλῳ τὰ χείλεα τὰ λεπτὰ ἐς ὅ τι τάχα γέλως ἦν ἐκάμφθη.
“Make it so,” Xerxes commanded immediately and without ceremony, rising from his gilded throne. The advisor's thin lips curved into what might have been a smile.
«Ἤδη πέπρακται, ὦ μέγα βασιλεῦ,» ἐψιθύρισε, τῷ δακτύλῳ τῷ ῥυσῷ ποτὶ τὰν θυρίδα τὰν ποτ' ἀῶ δεικνύς, ἐξ ἇς τὰ ὄρεα τὰ πόρρω ἐφαίνετο.
“It is already done, Great King,” he whispered, gnarled finger pointing toward the ornate eastern window with its panoramic view of far-off mountains.
ὥσπερ ὑπ' αὐτῶ τῶ σχήματος κληθείς, βρυχηθμὸς πόρρωθεν τὰν ἑσπερινὰν ἁσυχίαν διέρρηξε, καὶ τὰ ποτήρια τὰ χρύσεα καὶ τὰ ὅπλα τὰ ἐν τοῖς τοίχοις ἀνακείμενα ἔσεισε.
As if summoned by the gesture itself, a distant roar shattered the evening calm, vibrating golden cups and ceremonial weapons that adorned the walls.
ποτὶ δὲ τὰν δύσιν τὰν ἐρυθρὰν σαμεῖόν τι μέλαν ἐπ' ἐσχάτῳ τῷ οὐρανῷ ἐφάνη, ἀμαχάνῳ τάχει αὐξανόμενον.
Against the crimson sunset, a black speck appeared on the horizon, growing with impossible speed.
τοὶ δὲ στραταγοί, καίπερ πολέμων ἔμπειροι, ἐσιώπασαν, τᾶς ἔριδος ἐκλαθόμενοι, ἁνίκα ἁ σκιὰ μορφὰν ἐλάμβανε· πτέρυγες ἀμέτρητοι ποτὶ τὸ φῶς τὸ θνᾷσκον ἐκπεπταμέναι, εἶδος οἷον οὐδεὶς ἐν τᾷ οἰκιομένᾳ εἶδε ἔξω μύθων.
The war-hardened generals fell silent, their arguments forgotten as the shadow took form: vast wings outstretched against dying light, a silhouette like nothing seen in the civilized world outside of story or myth.
ΑΔΕΑΥΛΑΑΦΩΝΟΣΕΘΕΑΤΟΤΟΘΗΡΙΟΝΠΡΟΣΕΡΧΟΜΕΝΟΝΥΠΕΡΤΑΤΕΙΧΕΑΤΑΜΕΓΑΛΑΤΩΝΣΟΥΣΩΝΕΠΕΤΑΤΟΚΑΙΥΠΕΡΤΩΣΥΨΙΣΤΩΣΠΥΡΓΩΣΤΩΝΒΑΣΙΛΕΙΩΝΟΞΕΩΣΕΚΛΙΝΕΤΟΤΟΙΔΕΦΥΛΑΚΕΣΕΠΙΤΩΝΕΠΑΛΞΕΩΝΕΣΓΟΝΑΤΑΕΠΙΠΤΟΝΤΟΙΜΕΝΠΡΟΣΚΥΝΙΟΝΤΕΣΤΟΙΔΕΥΠΟΦΟΒΩΤΑΙΔΕΛΕΠΙΔΕΣΤΩΘΗΡΙΩΚΥΑΝΕΑΙΑΠΕΡΝΥΞΤΑΣΕΣΧΑΤΑΣΑΥΓΑΣΤΩΑΛΙΩΚΑΤΕΠΙΝΟΝΚΑΙΧΡΩΜΑΤΑΑΝΤΕΛΑΜΠΟΝΑΟΥΔΕΙΣΘΝΑΤΟΣΖΩΓΡΑΦΟΣΑΞΙΩΣΜΙΜΗΣΑΙΤΟΚΑΑΔΕΠΤΕΡΩΣΙΣΑΝΕΜΩΣΕΠΟΙΕΙΩΣΤΕΤΑΣΑΜΕΙΑΑΠΟΤΩΝΚΟΝΤΩΝΑΠΟΣΠΑΣΘΑΙΚΑΙΤΑΣΚΡΑΝΑΣΤΑΣΕΝΤΟΙΣΒΑΣΙΛΕΙΟΙΣΑΛΛΥΔΙΣΑΛΛΑΡΗΝΕΚΑΣΤΟΣΔΕΚΤΥΠΟΣΤΑΝΠΤΕΡΥΓΩΝΑΠΕΡΤΥΜΠΑΝΑΠΟΛΕΜΩΠΟΡΡΩΘΕΝΑΧΕΙΜΕΖΩΝΑΕΙΓΙΝΟΜΕΝΟΣΕΣΤΕΚΑΙΤΑΘΕΜΕΛΙΑΤΩΝΒΑΣΙΛΕΙΩΝΕΔΟΚΕΙΤΡΕΜΗΝΤΕΛΟΣΔΕΟΔΡΑΚΩΝΚΑΤΩΕΚΥΚΛΕΙΤΟΚΑΙΤΩΣΟΦΘΑΛΜΩΣΤΩΣΧΡΥΣΕΩΣΕΣΤΑΝΑΥΛΑΝΕΠΗΡΕΙΔΕΝΟΩΘΗΡΕΥΤΙΚΩΟΣΠΟΛΛΑΣΑΡΧΑΣΑΝΑΤΕΛΛΩΣΑΣΤΕΚΑΙΠΙΠΤΩΣΑΣΕΠΕΒΙΩ
ἁ δὲ αὐλὰ ἄφωνος ἐθεᾶτο τὸ θηρίον προσερχόμενον. ὑπὲρ τὰ τείχεα τὰ μεγάλα τῶν Σούσων ἐπέτατο, καὶ ὑπὲρ τὼς ὑψίστως πύργως τῶν βασιλείων ὀξέως ἐκλίνετο. τοὶ δὲ φύλακες ἐπὶ τῶν ἐπάλξεων ἐς γόνατα ἔπιπτον, τοὶ μὲν προσκυνίοντες, τοὶ δὲ ὑπὸ φόβω. ταὶ δὲ λεπίδες τῶ θηρίω, κυάνεαι ᾇπερ νύξ, τὰς ἐσχάτας αὐγὰς τῶ ἁλίω κατέπινον, καὶ χρώματα ἀντέλαμπον ἃ οὐδεὶς θνατὸς ζωγράφος ἀξίως μιμήσαιτό κα. ἁ δὲ πτέρωσις ἀνέμως ἐποίει, ὥστε τὰ σαμεῖα ἀπὸ τῶν κοντῶν ἀποσπᾶσθαι καὶ τὰς κράνας τὰς ἐν τοῖς βασιλείοις ἄλλυδις ἄλλᾳ ῥῆν. ἕκαστος δὲ κτύπος τᾶν πτερύγων ᾇπερ τύμπανα πολέμω πόρρωθεν ἀχεῖ, μέζων ἀεὶ γινόμενος, ἔστε καὶ τὰ θεμέλια τῶν βασιλείων ἐδόκει τρέμην. τέλος δὲ ὁ δράκων κάτω ἐκυκλεῖτο, καὶ τὼς ὀφθαλμὼς τὼς χρυσέως ἐς τὰν αὐλὰν ἐπήρειδε, νόῳ θηρευτικῷ, ὃς πολλὰς ἀρχὰς ἀνατελλώσας τε καὶ πιπτώσας ἐπεβίω.
The court watched in stunned silence as the creature approached. Its wings soared over Susa's massive walls, banking sharply above the palace's highest towers. Guards on the battlements dropped to their knees, some in obeisance, others in terror. The beast's midnight-blue scales seemed to eat the last golden rays of sunlight, now rippling their reflection with an ominous display of colors that no mortal artist could capture with justice. Its passage created winds that tore banners from their poles and sent palace fountains spraying in unnatural directions. Each beat of those massive wings sounded like distant war drums, growing louder until the very foundations of the palace seemed to tremble in anticipation. With terrible grace, the dragon circled lower, golden eyes fixing upon the royal court with a predatory intelligence that had outlived the rise and fall of empires.
ἁ δὲ αὐλὰ ἄφωνος ἐθεᾶτο τὸ θηρίον προσερχόμενον. ὑπὲρ τὰ τείχεα τὰ μεγάλα τῶν Σούσων ἐπέτατο, καὶ ὑπὲρ τὼς ὑψίστως πύργως τῶν βασιλείων ὀξέως ἐκλίνετο.
The court watched in stunned silence as the creature approached. Its wings soared over Susa's massive walls, banking sharply above the palace's highest towers.
τοὶ δὲ φύλακες ἐπὶ τῶν ἐπάλξεων ἐς γόνατα ἔπιπτον, τοὶ μὲν προσκυνίοντες, τοὶ δὲ ὑπὸ φόβω.
Guards on the battlements dropped to their knees, some in obeisance, others in terror.
ταὶ δὲ λεπίδες τῶ θηρίω, κυάνεαι ᾇπερ νύξ, τὰς ἐσχάτας αὐγὰς τῶ ἁλίω κατέπινον, καὶ χρώματα ἀντέλαμπον ἃ οὐδεὶς θνατὸς ζωγράφος ἀξίως μιμήσαιτό κα.
The beast's midnight-blue scales seemed to eat the last golden rays of sunlight, now rippling their reflection with an ominous display of colors that no mortal artist could capture with justice.
ἁ δὲ πτέρωσις ἀνέμως ἐποίει, ὥστε τὰ σαμεῖα ἀπὸ τῶν κοντῶν ἀποσπᾶσθαι καὶ τὰς κράνας τὰς ἐν τοῖς βασιλείοις ἄλλυδις ἄλλᾳ ῥῆν.
Its passage created winds that tore banners from their poles and sent palace fountains spraying in unnatural directions.
ἕκαστος δὲ κτύπος τᾶν πτερύγων ᾇπερ τύμπανα πολέμω πόρρωθεν ἀχεῖ, μέζων ἀεὶ γινόμενος, ἔστε καὶ τὰ θεμέλια τῶν βασιλείων ἐδόκει τρέμην.
Each beat of those massive wings sounded like distant war drums, growing louder until the very foundations of the palace seemed to tremble in anticipation.
τέλος δὲ ὁ δράκων κάτω ἐκυκλεῖτο, καὶ τὼς ὀφθαλμὼς τὼς χρυσέως ἐς τὰν αὐλὰν ἐπήρειδε, νόῳ θηρευτικῷ, ὃς πολλὰς ἀρχὰς ἀνατελλώσας τε καὶ πιπτώσας ἐπεβίω.
With terrible grace, the dragon circled lower, golden eyes fixing upon the royal court with a predatory intelligence that had outlived the rise and fall of empires.
ΚΑΛΑΞΑΣΔΕΟΔΕΙΝΟΣΚΑΤΕΒΑΕΣΤΑΝΑΥΛΑΝΤΑΝΒΑΣΙΛΙΚΑΝΚΑΙΤΑΙΣΠΤΕΡΥΞΙΤΑΣΣΚΑΝΑΣΤΩΝΕΜΠΟΡΩΝΚΑΤΕΒΑΛΕΚΑΙΤΑΠΥΡΑΤΑΟΨΟΠΟΙΙΚΑΔΙΕΣΚΕΔΑΣΕΑΔΕΣΚΙΑΑΥΤΩΠΑΝΤΑΤΑΦΩΤΑΤΩΝΛΑΜΠΑΔΩΝΕΔΟΚΕΙΚΑΤΑΠΙΝΗΝΚΑΙΕΚΑΣΤΟΣΟΝΥΞΕΣΤΑΣΠΛΑΚΑΣΤΑΣΠΟΙΚΙΛΑΣΜΙΑΠΛΑΓΑΕΝΕΠΗΞΕΕΠΕΙΤΑΕΚΑΜΠΤΕΤΟΩΣΠΕΡΤΟΝΣΕΙΣΜΟΝΤΑΣΓΑΣΓΕΥΟΜΕΝΟΣΤΟΙΔΕΙΠΠΗΣΤΟΙΦΥΛΑΣΣΟΝΤΕΣΕΦΕΥΓΟΝΤΩΝΙΠΠΩΝΑΠΟΠΗΔΩΝΤΩΝΚΑΙΧΡΕΜΕΤΙΖΟΝΤΩΝΜΟΝΟΣΔΕΞΕΡΞΑΣΑΤΡΕΜΗΣΕΣΤΑΚΑΙΠΕΡΤΑΣΓΑΣΥΠΟΤΩΒΑΡΕΙΡΗΓΝΥΜΕΝΑΣΑΤΜΟΣΔΕΘΕΙΩΟΖΩΝΕΚΤΑΝΓΝΑΘΩΝΑΝΕΒΑΙΝΕΩΣΤΕΤΑΝΠΟΙΑΝΕΠΙΠΟΛΛΩΣΠΟΔΑΣΜΑΡΑΙΝΕΣΘΑΙΤΑΔΕΑΚΡΑΤΩΣΤΟΜΑΤΟΣΥΠΕΡΟΨΙΑΑΡΧΑΙΑΚΑΤΩΕΝΕΥΕΑΓΕΜΟΙΤΑΝΚΕΦΑΛΑΝΤΩΒΑΣΙΛΕΟΣΤΩΝΣΠΑΡΤΙΑΤΑΝΕΚΕΛΕΥΣΕΞΕΡΞΑΣΩΣΔΕΙΤΥΠΟΙΗΝΤΟΙΣΕΜΟΙΣΚΕΛΕΥΣΜΑΣΙΔΕΔΕΜΕΝΟΝΕΣΤΕΚΑΤΟΙΘΕΟΙΑΛΛΩΣΚΡΙΝΩΝΤΙΕΠΕΙΤΑΠΟΤΙΣΩΡΟΝΚΙΒΩΤΩΝΚΕΧΡΥΣΩΜΕΝΩΝΔΕΙΞΑΣΧΡΥΣΩΚΑΙΛΙΘΩΝΠΛΕΩΝΚΑΙΜΙΣΘΟΝΔΕΚΑΠΛΑΣΙΑΤΟΥΤΩΝΤΟΙΕΣΣΕΙΤΑΙ
Καλάξας δὲ ὁ δεινὸς κατέβα ἐς τὰν αὐλὰν τὰν βασιλικάν, καὶ ταῖς πτέρυξι τὰς σκανὰς τῶν ἐμπόρων κατέβαλε καὶ τὰ πυρὰ τὰ ὀψοποιικὰ διεσκέδασε. ἁ δὲ σκιὰ αὐτῶ πάντα τὰ φῶτα τῶν λαμπάδων ἐδόκει καταπίνην, καὶ ἕκαστος ὄνυξ ἐς τὰς πλάκας τὰς ποικίλας μιᾷ πλαγᾷ ἐνέπηξε, ἔπειτα ἐκάμπτετο ὥσπερ τὸν σεισμὸν τᾶς γᾶς γευόμενος. τοὶ δὲ ἱππῆς τοὶ φυλάσσοντες ἔφευγον, τῶν ἵππων ἀποπηδώντων καὶ χρεμετιζόντων. μόνος δὲ Ξέρξας ἀτρεμὴς ἔστα, καίπερ τᾶς γᾶς ὑπὸ τῷ βάρει ῥηγνυμένας. ἀτμὸς δὲ θείω ὄζων ἐκ τᾶν γνάθων ἀνέβαινε, ὥστε τὰν ποίαν ἐπὶ πολλὼς πόδας μαραίνεσθαι· τὰ δὲ ἄκρα τῶ στόματος ὑπεροψίᾳ ἀρχαίᾳ κάτω ἔνευε. «Ἆγέ μοι τὰν κεφαλὰν τῶ βασιλέος τῶν Σπαρτιατᾶν,» ἐκέλευσε Ξέρξας, «ὡς δεῖ τυ ποιῆν τοῖς ἐμοῖς κελεύσμασι δεδεμένον, ἔστε κα τοὶ θεοὶ ἄλλως κρίνωντι.» ἔπειτα ποτὶ σωρὸν κιβωτῶν κεχρυσωμένων δείξας, χρυσῶ καὶ λίθων πλέων, «καὶ μισθὸν δεκαπλάσια τούτων τοι ἐσσεῖται.»
Kalaxes the Terrible descended upon the Persian court grounds, its massive wings again whipping air bursts that now flattened merchant tents and scattered cook fire embers. The dragon's shadow seemed to swallow all torchlight, while each of its claws pierced the ground's checkered flagstones in a hard single thud, and then flexed as if tasting the earth's tremble. Mounted sentries fled in its wake, their horses bolting with screams lost to the wind. Xerxes alone stood firm as the beast landed, in contrast to the ground cracking beneath its weight. Sulfurous breath curled from its jaws, wilting grass for yards around, and the corners of its serpentine mouth turned down with ancient disdain. “Bring me the Spartan king's head,” Xerxes ordered, “as you are bound to do by my command until the gods say otherwise.” Then gesturing to a mound of gilded chests brimming with gold and jewels, “and in reward, ten times this shall be yours.”
Καλάξας δὲ ὁ δεινὸς κατέβα ἐς τὰν αὐλὰν τὰν βασιλικάν, καὶ ταῖς πτέρυξι τὰς σκανὰς τῶν ἐμπόρων κατέβαλε καὶ τὰ πυρὰ τὰ ὀψοποιικὰ διεσκέδασε.
Kalaxes the Terrible descended upon the Persian court grounds, its massive wings again whipping air bursts that now flattened merchant tents and scattered cook fire embers.
ἁ δὲ σκιὰ αὐτῶ πάντα τὰ φῶτα τῶν λαμπάδων ἐδόκει καταπίνην, καὶ ἕκαστος ὄνυξ ἐς τὰς πλάκας τὰς ποικίλας μιᾷ πλαγᾷ ἐνέπηξε, ἔπειτα ἐκάμπτετο ὥσπερ τὸν σεισμὸν τᾶς γᾶς γευόμενος.
The dragon's shadow seemed to swallow all torchlight, while each of its claws pierced the ground's checkered flagstones in a hard single thud, and then flexed as if tasting the earth's tremble.
τοὶ δὲ ἱππῆς τοὶ φυλάσσοντες ἔφευγον, τῶν ἵππων ἀποπηδώντων καὶ χρεμετιζόντων.
Mounted sentries fled in its wake, their horses bolting with screams lost to the wind.
μόνος δὲ Ξέρξας ἀτρεμὴς ἔστα, καίπερ τᾶς γᾶς ὑπὸ τῷ βάρει ῥηγνυμένας. ἀτμὸς δὲ θείω ὄζων ἐκ τᾶν γνάθων ἀνέβαινε, ὥστε τὰν ποίαν ἐπὶ πολλὼς πόδας μαραίνεσθαι· τὰ δὲ ἄκρα τῶ στόματος ὑπεροψίᾳ ἀρχαίᾳ κάτω ἔνευε.
Xerxes alone stood firm as the beast landed, in contrast to the ground cracking beneath its weight. Sulfurous breath curled from its jaws, wilting grass for yards around, and the corners of its serpentine mouth turned down with ancient disdain.
«Ἆγέ μοι τὰν κεφαλὰν τῶ βασιλέος τῶν Σπαρτιατᾶν,» ἐκέλευσε Ξέρξας, «ὡς δεῖ τυ ποιῆν τοῖς ἐμοῖς κελεύσμασι δεδεμένον, ἔστε κα τοὶ θεοὶ ἄλλως κρίνωντι.» ἔπειτα ποτὶ σωρὸν κιβωτῶν κεχρυσωμένων δείξας, χρυσῶ καὶ λίθων πλέων, «καὶ μισθὸν δεκαπλάσια τούτων τοι ἐσσεῖται.»
“Bring me the Spartan king's head,” Xerxes ordered, “as you are bound to do by my command until the gods say otherwise.” Then gesturing to a mound of gilded chests brimming with gold and jewels, “and in reward, ten times this shall be yours.”
ΟΔΕΔΡΑΚΩΝΤΑΝΚΕΦΑΛΑΝΤΑΝΜΕΓΑΛΑΝΚΑΤΩΝΕΥΣΑΣΤΟΝΘΗΣΑΥΡΟΝΟΥΚΑΜΕΛΩΣΕΠΕΣΚΟΠΕΙΤΟΚΑΙΕΠΙΧΡΟΝΟΝΜΕΝΕΔΟΚΕΙΤΟΝΒΑΣΙΛΕΑΚΑΤΑΦΑΓΗΝΘΕΛΗΝΚΑΙΤΑΟΣΤΕΑΑΠΟΠΤΥΣΑΙΕΠΕΙΤΑΔΕΑΚΕΦΑΛΑΟΠΙΣΩΑΝΕΣΠΑΣΘΗΩΣΠΕΡΥΠΟΡΥΤΗΡΟΣΑΦΑΝΕΟΣΕΣΤΑΞΙΝΑΓΟΜΕΝΑΑΠΕΡΚΥΩΝΘΗΡΕΥΤΑΣΤΩΔΕΣΠΟΤΑΠΕΙΘΟΜΕΝΟΣΣΙΓΑΣΔΕΓΕΝΟΜΕΝΑΣΤΕΤΑΜΕΝΑΣΓΕΛΩΣΒΑΡΥΣΤΟΝΑΕΡΑΕΣΕΙΣΕΩΣΤΕΤΩΣΣΤΡΑΤΙΩΤΑΣΤΑΣΧΗΡΑΣΠΟΤΙΤΑΩΤΑΠΡΟΣΦΕΡΗΝΧΡΥΣΟΣΚΑΙΑΙΜΑΒΑΣΙΛΙΚΟΝΔΕΛΕΑΡΟΥΚΑΤΕΡΠΕΣΕΦΑΒΡΥΧΩΜΕΝΟΣΤΑΟΥΡΑΤΑΝΓΑΝΧΑΡΑΣΣΩΝΤΟΝΣΠΑΡΤΙΑΤΑΝΚΑΥΣΩΚΑΙΤΟΙΕΧΘΡΟΙΤΟΙΓΝΩΣΙΟΝΤΑΙΚΡΑΤΟΣΑΛΑΘΙΝΟΝΚΤΥΠΩΔΕΠΤΕΡΥΓΩΝΕΣΤΟΝΟΥΡΑΝΟΝΑΝΕΘΟΡΕΤΟΙΣΜΥΚΤΗΡΣΙΤΟΝΑΕΡΑΕΛΚΩΝΩΣΠΕΡΤΑΝΟΔΟΝΕΚΤΑΣΟΣΜΑΣΜΑΝΘΑΝΩΝΕΠΙΧΡΟΝΟΝΜΕΝΕΝΑΕΡΙΕΔΟΚΕΙΚΡΕΜΑΣΘΑΙΕΠΕΙΤΑΔΕΟΙΩΝΟΣΟΛΕΘΡΩΜΕΛΑΣΕΓΕΝΕΤΟΠΟΤΙΤΑΝΕΛΛΑΔΑΦΕΡΟΜΕΝΟΣΚΑΙΠΟΤΙΤΑΣΠΥΛΑΣΑΣΤΟΙΑΛΛΟΙΕΛΛΑΝΕΣΘΕΡΜΟΠΥΛΑΣΚΑΛΙΟΝΤΙΘΥΕΛΛΑΣΤΑΧΙΟΝΕΚΕΙΓΑΡΛΕΩΝΙΔΑΣΚΑΙΤΟΙΤΡΙΑΚΑΤΙΟΙΠΑΡΕΣΚΕΥΑΖΟΝΤΟΩΣΑΝΤΙΣΤΑΣΟΜΕΝΟΙΞΕΡΞΑΚΑΙΤΑΕΣΒΟΛΑΑΥΤΩΕΣΤΑΝΕΛΛΑΔΑΟΔΕΔΡΑΚΩΝΤΑΝΟΣΜΑΝΑΥΤΩΕΙΧΕΚΑΙΟΥΔΕΝΕΤΙΜΕΤΑΞΥΘΗΡΟΣΚΑΙΘΗΡΑΣΗΝ
ὁ δὲ δράκων τὰν κεφαλὰν τὰν μεγάλαν κάτω νεύσας τὸν θησαυρὸν οὐκ ἀμελῶς ἐπεσκοπεῖτο. καὶ ἐπὶ χρόνον μὲν ἐδόκει τὸν βασιλέα καταφαγῆν θέλην καὶ τὰ ὀστέα ἀποπτύσαι· ἔπειτα δὲ ἁ κεφαλὰ ὀπίσω ἀνεσπάσθη, ὥσπερ ὑπὸ ῥυτῆρος ἀφανέος ἐς τάξιν ἀγομένα, ᾇπερ κύων θηρευτὰς τῷ δεσπότᾳ πειθόμενος. σιγᾶς δὲ γενομένας τεταμένας, γέλως βαρὺς τὸν ἀέρα ἔσεισε, ὥστε τὼς στρατιώτας τὰς χῆρας ποτὶ τὰ ὦτα προσφέρην. «ΧΡΥΣΟΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΝ· ΔΕΛΕΑΡ ΟΥΚ ΑΤΕΡΠΕΣ,» ἔφα βρυχώμενος, τᾷ οὐρᾷ τὰν γᾶν χαράσσων. «ΤΟΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΑΝ ΚΑΥΣΩ, ΚΑΙ ΤΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΙ ΓΝΩΣΙΟΝΤΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΑΛΑΘΙΝΟΝ.» κτύπῳ δὲ πτερύγων ἐς τὸν οὐρανὸν ἀνέθορε, τοῖς μυκτῆρσι τὸν ἀέρα ἕλκων ὥσπερ τὰν ὁδὸν ἐκ τᾶς ὀσμᾶς μανθάνων. ἐπὶ χρόνον μὲν ἐν ἀέρι ἐδόκει κρέμασθαι· ἔπειτα δὲ οἰωνὸς ὀλέθρω μέλας ἐγένετο, ποτὶ τὰν Ἑλλάδα φερόμενος καὶ ποτὶ τὰς Πύλας, ἃς τοὶ ἄλλοι Ἕλλανες Θερμοπύλας καλίοντι, θυέλλας τάχιον. ἐκεῖ γὰρ Λεωνίδας καὶ τοὶ τριακάτιοι παρεσκευάζοντο ὡς ἀντιστασόμενοι Ξέρξᾳ καὶ τᾷ ἐσβολᾷ αὐτῶ ἐς τὰν Ἑλλάδα. ὁ δὲ δράκων τὰν ὀσμὰν αὐτῶ εἶχε, καὶ οὐδὲν ἔτι μεταξὺ θηρὸς καὶ θήρας ἦν.
The dragon's massive head lowered, inspecting the treasure with a flicker of interest. For a moment, it looked like it wanted to eat the king and spit out his bones, but then its head pulled back, as if an invisible leash was pulling it to order, like a hound trained to obey its master. After a taut silence, a rumbling laugh shook the air, sending soldiers' hands to their ears. “GOLD AND ROYAL BLOOD. A TEMPTING COMBINATION,” it growled, tail scoring the earth as it swept across the ground. “THE SPARTAN WILL BURN, AND YOUR ENEMIES WILL KNOW TRUE POWER.” With a thunderous beat of wings, Kalaxes unceremoniously launched skyward, its nostrils inhaling the air as if the scent of it could give it directions. It seemed to hang in the air momentarily, but then became a dark omen of doom streaking toward Greece and the hot gates of Thermopylae, with the speed of a gale wind. For there, King Leonidas and his 300 warriors made ready to stand against Xerxes and his coming invasion of Greece. The dragon had his scent, and nothing could now come between it and its prey.
ὁ δὲ δράκων τὰν κεφαλὰν τὰν μεγάλαν κάτω νεύσας τὸν θησαυρὸν οὐκ ἀμελῶς ἐπεσκοπεῖτο. καὶ ἐπὶ χρόνον μὲν ἐδόκει τὸν βασιλέα καταφαγῆν θέλην καὶ τὰ ὀστέα ἀποπτύσαι· ἔπειτα δὲ ἁ κεφαλὰ ὀπίσω ἀνεσπάσθη, ὥσπερ ὑπὸ ῥυτῆρος ἀφανέος ἐς τάξιν ἀγομένα, ᾇπερ κύων θηρευτὰς τῷ δεσπότᾳ πειθόμενος.
The dragon's massive head lowered, inspecting the treasure with a flicker of interest. For a moment, it looked like it wanted to eat the king and spit out his bones, but then its head pulled back, as if an invisible leash was pulling it to order, like a hound trained to obey its master.
σιγᾶς δὲ γενομένας τεταμένας, γέλως βαρὺς τὸν ἀέρα ἔσεισε, ὥστε τὼς στρατιώτας τὰς χῆρας ποτὶ τὰ ὦτα προσφέρην.
After a taut silence, a rumbling laugh shook the air, sending soldiers' hands to their ears.
«ΧΡΥΣΟΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΝ· ΔΕΛΕΑΡ ΟΥΚ ΑΤΕΡΠΕΣ,» ἔφα βρυχώμενος, τᾷ οὐρᾷ τὰν γᾶν χαράσσων.
“GOLD AND ROYAL BLOOD. A TEMPTING COMBINATION,” it growled, tail scoring the earth as it swept across the ground.
«ΤΟΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΑΝ ΚΑΥΣΩ, ΚΑΙ ΤΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΙ ΓΝΩΣΙΟΝΤΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΑΛΑΘΙΝΟΝ.» κτύπῳ δὲ πτερύγων ἐς τὸν οὐρανὸν ἀνέθορε, τοῖς μυκτῆρσι τὸν ἀέρα ἕλκων ὥσπερ τὰν ὁδὸν ἐκ τᾶς ὀσμᾶς μανθάνων.
“THE SPARTAN WILL BURN, AND YOUR ENEMIES WILL KNOW TRUE POWER.” With a thunderous beat of wings, Kalaxes unceremoniously launched skyward, its nostrils inhaling the air as if the scent of it could give it directions.
ἐπὶ χρόνον μὲν ἐν ἀέρι ἐδόκει κρέμασθαι· ἔπειτα δὲ οἰωνὸς ὀλέθρω μέλας ἐγένετο, ποτὶ τὰν Ἑλλάδα φερόμενος καὶ ποτὶ τὰς Πύλας, ἃς τοὶ ἄλλοι Ἕλλανες Θερμοπύλας καλίοντι, θυέλλας τάχιον.
It seemed to hang in the air momentarily, but then became a dark omen of doom streaking toward Greece and the hot gates of Thermopylae, with the speed of a gale wind.
ἐκεῖ γὰρ Λεωνίδας καὶ τοὶ τριακάτιοι παρεσκευάζοντο ὡς ἀντιστασόμενοι Ξέρξᾳ καὶ τᾷ ἐσβολᾷ αὐτῶ ἐς τὰν Ἑλλάδα. ὁ δὲ δράκων τὰν ὀσμὰν αὐτῶ εἶχε, καὶ οὐδὲν ἔτι μεταξὺ θηρὸς καὶ θήρας ἦν.
For there, King Leonidas and his 300 warriors made ready to stand against Xerxes and his coming invasion of Greece. The dragon had his scent, and nothing could now come between it and its prey.
ΕΝΔΕΣΠΑΡΤΑΤΟΙΜΑΝΤΙΕΣΠΥΡΚΑΙΟΛΕΘΡΟΝΕΚΤΑΣΑΩΣΕΒΟΩΝΑΝΙΚΑΑΣΚΙΑΤΩΔΡΑΚΟΝΤΟΣΔΙΑΤΑΣΧΩΡΑΣΕΦΕΡΕΤΟΚΑΙΘΑΜΒΟΣΕΝΕΒΑΛΟΝΚΑΙΤΟΙΣΑΝΔΡΕΙΟΤΑΤΟΙΣΤΩΝΣΠΑΡΤΙΑΤΑΝΤΟΙΣΣΙΔΑΡΟΝΜΕΝΠΕΡΣΙΚΟΝΠΡΟΣΔΕΧΕΣΘΑΙΕΙΘΙΣΜΕΝΟΙΣΦΛΟΓΑΔΕΔΡΑΚΟΝΤΟΣΟΥΚΑΤΑΣΚΟΠΟΙΔΕΠΑΡΑΛΕΩΝΙΔΑΝΕΣΤΑΣΠΥΛΑΣΑΝΕΣΤΡΕΨΑΝΤΑΙΣΦΩΝΑΙΣΡΗΓΝΥΜΕΝΑΙΣΩΣΠΕΡΟΝΕΙΡΟΝΔΕΙΝΟΝΑΦΑΓΙΟΜΕΝΟΙΘΗΡΙΟΝΠΤΕΡΩΤΟΝΑΜΕΤΡΗΤΟΝΤΟΝΟΥΡΑΝΟΝΕΠΙΣΚΟΤΩΝΕΠΑΥΤΩΣΑΠΕΙΛΗΤΙΚΩΣΠΕΤΕΣΘΑΙΟΔΕΒΑΣΙΛΕΥΣΑΚΟΥΩΝΑΣΥΧΟΣΕΜΗΝΕΑΠΕΡΛΙΘΟΣΕΠΕΙΤΑΠΟΤΙΤΩΣΛΟΧΑΓΩΣΣΤΡΑΦΕΙΣΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΕΣΘΕΕΦΑΤΑΝΧΗΡΑΕΠΙΤΑΠΗΡΑΤΑΣΚΥΤΙΝΑΕΧΩΝΑΕΚΤΑΣΖΩΝΑΣΑΠΕΚΡΕΜΑΤΟΤΟΔΕΠΡΟΣΩΠΟΝΑΥΤΩΤΟΣΚΛΗΡΟΝΠΟΤΙΤΟΝΟΥΡΑΝΟΝΑΝΕΝΕΥΕΚΑΙΤΟΙΟΦΘΑΛΜΟΙΤΑΟΥΡΑΝΙΑΔΙΕΣΚΟΠΙΟΝΩΣΠΕΡΔΥΟΜΟΙΡΑΣΛΥΓΡΑΣΕΠΙΤΑΛΑΝΤΩΙΣΤΑΝΤΕΣΕΝΑΚΑΡΕΙΔΕΤΟΠΡΟΣΩΠΟΝΑΛΓΕΙΝΩΣΣΥΝΕΣΤΑΛΗΩΣΠΕΡΕΛΠΙΔΟΣΣΩΤΗΡΙΑΣΕΣΧΑΤΑΣΑΠΟΛΟΜΕΝΑΣΚΑΙΤΩΣΘΕΩΣΑΣΥΧΩΣΕΜΕΜΦΕΤΟΩΣΤΟΙΣΑΝΘΡΩΠΟΙΣΩΜΩΣΠΑΙΖΟΝΤΑΣΣΠΑΝΙΟΝΡΗΓΜΑΤΑΣΚΑΡΤΕΡΙΑΣ
ἐν δὲ Σπάρτᾳ τοὶ μάντιες πῦρ καὶ ὄλεθρον ἐκ τᾶς ἀῶς ἐβόων, ἁνίκα ἁ σκιὰ τῶ δράκοντος διὰ τᾶς χώρας ἐφέρετο· καὶ θάμβος ἐνέβαλον καὶ τοῖς ἀνδρειοτάτοις τῶν Σπαρτιατᾶν, τοῖς σίδαρον μὲν Περσικὸν προσδέχεσθαι εἰθισμένοις, φλόγα δὲ δράκοντος οὔ. κατάσκοποι δὲ παρὰ Λεωνίδαν ἐς τὰς Πύλας ἀνέστρεψαν, ταῖς φωναῖς ῥηγνυμέναις ὥσπερ ὄνειρον δεινὸν ἀφαγιόμενοι· θηρίον πτερωτὸν ἀμέτρητον, τὸν οὐρανὸν ἐπισκοτῶν, ἐπ' αὐτὼς ἀπειλητικῶς πέτεσθαι. ὁ δὲ βασιλεὺς ἀκούων ἅσυχος ἔμηνε ᾇπερ λίθος, ἔπειτα ποτὶ τὼς λοχαγὼς στραφεὶς «παρασκευάζεσθε,» ἔφα, τὰν χῆρα ἐπὶ τᾷ πήρᾳ τᾷ σκυτίνᾳ ἔχων ἃ ἐκ τᾶς ζώνας ἀπεκρέματο. τὸ δὲ πρόσωπον αὐτῶ τὸ σκληρὸν ποτὶ τὸν οὐρανὸν ἀνένευε, καὶ τοὶ ὀφθαλμοὶ τὰ οὐράνια διεσκόπιον ὥσπερ δύο μοίρας λυγρὰς ἐπὶ ταλάντω ἱστάντες. ἐν ἀκαρεῖ δὲ τὸ πρόσωπον ἀλγεινῶς συνεστάλη, ὥσπερ ἐλπίδος σωτηρίας ἐσχάτας ἀπολομένας. καὶ τὼς θεὼς ἁσύχως ἐμέμφετο, ὡς τοῖς ἀνθρώποις ὠμῶς παίζοντας, σπάνιον ῥῆγμα τᾶς καρτερίας.
In Sparta, oracles shrieked of fire and ruin from the east as the dragon's shadow streaked across the land, their warnings unnerving to even the bravest of Sparta's warriors, who were used to preparing for Persian steel, but not for dragon flame. Scouts returned to Leonidas at the pass, their voices cracking as if recounting a nightmare: a massive winged beast that blotted out the sky now flew itself menacingly toward them. The king listened, calm as stone, then turned to his captains. “Continue preparations,” he ordered, hand resting on the leather pouch at his belt. His stern face tilted skyward, eyes tracing the heavens as if weighing two grim fates. For a scintilla of a moment, his face grimaced painfully, as if some great last hope of salvation had been lost. He cursed under his breath, a rare fracture in his resolve, damning the gods for their cruel games on men.
ἐν δὲ Σπάρτᾳ τοὶ μάντιες πῦρ καὶ ὄλεθρον ἐκ τᾶς ἀῶς ἐβόων, ἁνίκα ἁ σκιὰ τῶ δράκοντος διὰ τᾶς χώρας ἐφέρετο· καὶ θάμβος ἐνέβαλον καὶ τοῖς ἀνδρειοτάτοις τῶν Σπαρτιατᾶν, τοῖς σίδαρον μὲν Περσικὸν προσδέχεσθαι εἰθισμένοις, φλόγα δὲ δράκοντος οὔ.
In Sparta, oracles shrieked of fire and ruin from the east as the dragon's shadow streaked across the land, their warnings unnerving to even the bravest of Sparta's warriors, who were used to preparing for Persian steel, but not for dragon flame.
κατάσκοποι δὲ παρὰ Λεωνίδαν ἐς τὰς Πύλας ἀνέστρεψαν, ταῖς φωναῖς ῥηγνυμέναις ὥσπερ ὄνειρον δεινὸν ἀφαγιόμενοι· θηρίον πτερωτὸν ἀμέτρητον, τὸν οὐρανὸν ἐπισκοτῶν, ἐπ' αὐτὼς ἀπειλητικῶς πέτεσθαι.
Scouts returned to Leonidas at the pass, their voices cracking as if recounting a nightmare: a massive winged beast that blotted out the sky now flew itself menacingly toward them.
ὁ δὲ βασιλεὺς ἀκούων ἅσυχος ἔμηνε ᾇπερ λίθος, ἔπειτα ποτὶ τὼς λοχαγὼς στραφεὶς «παρασκευάζεσθε,» ἔφα, τὰν χῆρα ἐπὶ τᾷ πήρᾳ τᾷ σκυτίνᾳ ἔχων ἃ ἐκ τᾶς ζώνας ἀπεκρέματο.
The king listened, calm as stone, then turned to his captains. “Continue preparations,” he ordered, hand resting on the leather pouch at his belt.
τὸ δὲ πρόσωπον αὐτῶ τὸ σκληρὸν ποτὶ τὸν οὐρανὸν ἀνένευε, καὶ τοὶ ὀφθαλμοὶ τὰ οὐράνια διεσκόπιον ὥσπερ δύο μοίρας λυγρὰς ἐπὶ ταλάντω ἱστάντες.
His stern face tilted skyward, eyes tracing the heavens as if weighing two grim fates.
ἐν ἀκαρεῖ δὲ τὸ πρόσωπον ἀλγεινῶς συνεστάλη, ὥσπερ ἐλπίδος σωτηρίας ἐσχάτας ἀπολομένας. καὶ τὼς θεὼς ἁσύχως ἐμέμφετο, ὡς τοῖς ἀνθρώποις ὠμῶς παίζοντας, σπάνιον ῥῆγμα τᾶς καρτερίας.
For a scintilla of a moment, his face grimaced painfully, as if some great last hope of salvation had been lost. He cursed under his breath, a rare fracture in his resolve, damning the gods for their cruel games on men.
ΜΕΤΟΥΠΟΛΥΔΕΤΩΝΣΤΡΑΤΙΩΤΑΝΚΑΤΩΕΤΙΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΟΜΕΝΩΝΛΕΩΝΙΔΑΣΜΟΝΟΣΑΝΤΕΣΤΑΚΑΛΑΞΑΕΠΙΡΑΧΙΟΣΤΡΑΧΕΙΑΣΥΠΕΡΤΑΝΠΥΛΑΝΟΔΕΔΡΑΚΩΝΑΝΩΕΚΥΚΛΕΙΤΟΤΟΝΑΛΙΟΝΤΩΣΩΜΑΤΙΕΠΙΚΡΥΠΤΩΝΕΠΕΙΤΑΚΑΤΕΒΑΣΕΙΣΜΩΤΑΣΠΕΤΡΑΣΣΧΙΖΩΝΒΑΣΙΛΕΥΣΠΑΡΤΙΑΤΑΕΒΡΥΧΑΤΟΚΑΠΝΩΕΚΤΩΝΜΥΚΤΗΡΩΝΑΝΙΟΝΤΟΣΣΑΜΕΡΟΝΑΑΠΕΙΘΕΙΑΤΕΑΤΕΛΕΥΤΑΙΛΕΩΝΙΔΑΣΔΕΑΚΙΝΗΤΟΣΕΣΤΑΑΑΣΠΙΣΤΟΒΛΕΜΜΑΤΩΘΗΡΟΣΤΟΥΠΟΚΑΙΟΜΕΝΟΝΑΝΤΕΛΑΜΠΕΚΑΙΑΑΙΧΜΑΑΤΡΕΜΗΣΗΝΑΠΕΡΣΙΔΑΡΟΣΑΜΦΟΤΕΡΑΔΕΔΟΡΥΤΕΚΑΙΑΣΠΙΣΚΥΑΝΕΟΙΣΣΠΙΝΘΗΡΣΙΣΠΑΙΡΗΝΕΔΟΚΕΙΩΣΠΕΡΕΝΤΩΑΕΡΙΤΩΜΕΤΕΩΡΩΠΥΡΟΣΣΠΕΡΜΑΤΑΕΝΕΙΗΑΤΩΧΑΛΚΩΨΑΥΟΝΤΑΕΞΕΛΑΜΠΕΔΟΚΕΙΣΤΑΝΤΙΜΑΝΤΑΝΣΠΑΡΤΙΑΤΙΚΑΝΤΥΡΥΣΗΣΘΑΙΑΠΟΤΑΣΕΜΑΣΦΛΟΓΟΣΕΚΕΡΤΟΜΕΙΚΑΛΑΞΑΣΤΑΟΥΡΑΤΑΝΠΕΤΡΑΝΕΣΚΟΝΙΝΤΡΙΒΩΝΟΥΔΕΝΘΝΑΤΟΝΟΠΛΟΝΤΑΣΕΜΑΣΛΕΠΙΔΑΣΤΙΤΡΩΣΚΕΙΡΙΨΟΝΤΑΟΠΛΑΚΑΙΤΑΧΥΣΤΟΙΟΘΑΝΑΤΟΣΕΣΣΕΙΤΑΙ
μετ' οὐ πολὺ δέ, τῶν στρατιωτᾶν κάτω ἔτι παρασκευαζομένων, Λεωνίδας μόνος ἀντέστα Καλάξᾳ ἐπὶ ῥάχιος τραχείας ὑπὲρ τᾶν Πυλᾶν. ὁ δὲ δράκων ἄνω ἐκυκλεῖτο, τὸν ἅλιον τῷ σώματι ἐπικρύπτων, ἔπειτα κατέβα σεισμῷ τὰς πέτρας σχίζων. «ΒΑΣΙΛΕΥ ΣΠΑΡΤΙΑΤΑ,» ἐβρυχᾶτο, καπνῶ ἐκ τῶν μυκτήρων ἀνιόντος, «ΣΑΜΕΡΟΝ Α ΑΠΕΙΘΕΙΑ ΤΕΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙ.» Λεωνίδας δὲ ἀκίνητος ἔστα· ἁ ἀσπὶς τὸ βλέμμα τῶ θηρὸς τὸ ὑποκαιόμενον ἀντέλαμπε, καὶ ἁ αἰχμὰ ἀτρεμὴς ἦν ᾇπερ σίδαρος. ἀμφότερα δέ, δόρυ τε καὶ ἀσπίς, κυανέοις σπινθῆρσι σπαίρην ἐδόκει, ὥσπερ ἐν τῷ ἀέρι τῷ μετεώρῳ πυρὸς σπέρματα ἐνείη, ἃ τῶ χαλκῶ ψαύοντα ἐξέλαμπε. «ΔΟΚΕΙΣ ΤΑΝ ΤΙΜΑΝ ΤΑΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΚΑΝ ΤΥ ΡΥΣΗΣΘΑΙ ΑΠΟ ΤΑΣ ΕΜΑΣ ΦΛΟΓΟΣ;» ἐκερτόμει Καλάξας, τᾷ οὐρᾷ τὰν πέτραν ἐς κόνιν τρίβων. «ΟΥΔΕΝ ΘΝΑΤΟΝ ΟΠΛΟΝ ΤΑΣ ΕΜΑΣ ΛΕΠΙΔΑΣ ΤΙΤΡΩΣΚΕΙ. ΡΙΨΟΝ ΤΑ ΟΠΛΑ, ΚΑΙ ΤΑΧΥΣ ΤΟΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΣΣΕΙΤΑΙ.»
Soon after, while his soldiers continued making ready for war below him, Leonidas faced Kalaxes alone on a jagged ridge above Thermopylae. The dragon circled overhead, its form eclipsing the sun, then landed with a quake that split stone. “SPARTAN KING,” it rumbled, smoke curling from flared nostrils, “YOUR DEFIANCE ENDS TODAY.” Leonidas stood unyielding, shield mirroring the beast's smoldering stare, spear point steady as iron. Both spear and shield seemed to crackle with a blue electricity, as if there were charged particles in the high altitude air that sparked on contact with the weapons' metal. “YOU THINK YOUR SPARTAN HONOR SHIELDS YOU FROM MY FLAME?” Kalaxes taunted, tail lashing rock to dust. “NO MORTAL WEAPON CAN PIERCE MY SCALES. THROW DOWN YOUR ARMS AND YOUR DEATH WILL BE SWIFT!”
μετ' οὐ πολὺ δέ, τῶν στρατιωτᾶν κάτω ἔτι παρασκευαζομένων, Λεωνίδας μόνος ἀντέστα Καλάξᾳ ἐπὶ ῥάχιος τραχείας ὑπὲρ τᾶν Πυλᾶν. ὁ δὲ δράκων ἄνω ἐκυκλεῖτο, τὸν ἅλιον τῷ σώματι ἐπικρύπτων, ἔπειτα κατέβα σεισμῷ τὰς πέτρας σχίζων.
Soon after, while his soldiers continued making ready for war below him, Leonidas faced Kalaxes alone on a jagged ridge above Thermopylae. The dragon circled overhead, its form eclipsing the sun, then landed with a quake that split stone.
«ΒΑΣΙΛΕΥ ΣΠΑΡΤΙΑΤΑ,» ἐβρυχᾶτο, καπνῶ ἐκ τῶν μυκτήρων ἀνιόντος, «ΣΑΜΕΡΟΝ Α ΑΠΕΙΘΕΙΑ ΤΕΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙ.»
“SPARTAN KING,” it rumbled, smoke curling from flared nostrils, “YOUR DEFIANCE ENDS TODAY.”
Λεωνίδας δὲ ἀκίνητος ἔστα· ἁ ἀσπὶς τὸ βλέμμα τῶ θηρὸς τὸ ὑποκαιόμενον ἀντέλαμπε, καὶ ἁ αἰχμὰ ἀτρεμὴς ἦν ᾇπερ σίδαρος. ἀμφότερα δέ, δόρυ τε καὶ ἀσπίς, κυανέοις σπινθῆρσι σπαίρην ἐδόκει, ὥσπερ ἐν τῷ ἀέρι τῷ μετεώρῳ πυρὸς σπέρματα ἐνείη, ἃ τῶ χαλκῶ ψαύοντα ἐξέλαμπε.
Leonidas stood unyielding, shield mirroring the beast's smoldering stare, spear point steady as iron. Both spear and shield seemed to crackle with a blue electricity, as if there were charged particles in the high altitude air that sparked on contact with the weapons' metal.
«ΔΟΚΕΙΣ ΤΑΝ ΤΙΜΑΝ ΤΑΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΚΑΝ ΤΥ ΡΥΣΗΣΘΑΙ ΑΠΟ ΤΑΣ ΕΜΑΣ ΦΛΟΓΟΣ;» ἐκερτόμει Καλάξας, τᾷ οὐρᾷ τὰν πέτραν ἐς κόνιν τρίβων. «ΟΥΔΕΝ ΘΝΑΤΟΝ ΟΠΛΟΝ ΤΑΣ ΕΜΑΣ ΛΕΠΙΔΑΣ ΤΙΤΡΩΣΚΕΙ. ΡΙΨΟΝ ΤΑ ΟΠΛΑ, ΚΑΙ ΤΑΧΥΣ ΤΟΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΣΣΕΙΤΑΙ.»
“YOU THINK YOUR SPARTAN HONOR SHIELDS YOU FROM MY FLAME?” Kalaxes taunted, tail lashing rock to dust. “NO MORTAL WEAPON CAN PIERCE MY SCALES. THROW DOWN YOUR ARMS AND YOUR DEATH WILL BE SWIFT!”
ΛΕΩΝΙΔΑΣΔΕΕΓΕΛΑΣΕΤΡΑΧΥΚΑΙΑΓΕΡΩΧΟΝΚΑΙΤΟΔΟΡΥΠΟΤΙΤΟΝΟΥΡΑΝΟΝΑΝΑΣΕΙΣΑΣΜΟΛΩΝΛΑΒΕΑΝΕΚΡΑΓΕΕΣΠΛΑΓΙΟΝΑΝΑΠΗΔΑΣΑΣΑΝΙΚΑΤΑΙΓΝΑΘΟΙΤΩΔΡΑΚΟΝΤΟΣΕΚΕΙΣΥΝΕΠΕΣΟΝΑΕΣΤΑΚΕΙΠΡΙΝΔΕΤΟΝΔΡΑΚΟΝΤΑΑΝΑΧΩΡΗΣΑΙΑΑΣΠΙΣΤΩΛΕΩΝΙΔΑΤΑΝΚΕΦΑΛΑΝΕΚΠΛΑΓΙΩΕΠΑΤΑΞΕΩΣΤΕΤΑΡΑΞΑΙΑΥΤΟΝΟΔΕΤΩΔΟΡΑΤΙΠΟΤΙΤΑΝΓΑΣΤΕΡΑΕΤΥΨΕΚΑΙΑΥΘΙΣΑΠΕΠΗΔΑΣΕΚΑΙΑΠΛΑΓΑΕΠΕΤΥΧΕΚΑΙΠΕΡΟΥΔΕΝΜΕΖΟΝΚΕΝΤΡΩΤΩΚΑΛΑΞΑΕΩΣΑΑΠΛΑΓΑΟΜΩΣΣΤΑΓΟΝΑΑΙΜΑΤΟΣΜΕΛΑΝΤΑΤΩΕΞΗΓΑΓΕΟΔΕΔΡΑΚΩΝΟΡΓΑΩΡΥΣΑΤΟΟΥΓΑΡΕΙΘΙΣΤΟΘΝΑΤΟΙΣΟΠΛΟΙΣΑΝΤΙΜΑΧΕΣΘΑΙΑΒΛΑΠΤΗΝΔΥΝΑΙΝΤΟΑΛΛΕΠΕΙΤΑΕΓΝΩΚΑΛΑΞΑΣΟΤΙΤΑΧΑΤΑΟΠΛΑΟΥΘΝΑΤΑΕΙΗΕΓΓΥΤΕΡΟΝΔΕΣΚΟΠΩΝΠΡΩΤΟΝΕΙΔΕΤΩΣΣΠΙΝΘΗΡΑΣΤΩΣΚΥΑΝΕΩΣΠΕΡΙΤΑΝΑΙΧΜΑΝΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣΚΑΙΑΟΡΓΑΕΣΛΥΣΣΑΝΜΕΤΕΠΕΣΕΤΟΛΜΑΙΣΑΙΜΑΚΑΛΑΞΑΕΞΑΓΗΝΩΣΠΑΡΤΙΑΤΑΖΩΝΤΑΤΥΚΑΥΣΩΚΑΙΤΑΟΣΤΕΑΕΣΚΟΝΙΝΑΛΕΣΩΕΒΡΥΧΑΤΟΕΠΑΙΣΣΩΝΑΥΘΙΣΑΟΣΠΑΡΤΙΑΤΑΣΕΣΤΑΚΕΙ
Λεωνίδας δὲ ἐγέλασε, τραχὺ καὶ ἀγέρωχον, καὶ τὸ δόρυ ποτὶ τὸν οὐρανὸν ἀνασείσας «μολὼν λαβέ» ἀνέκραγε, ἐς πλάγιον ἀναπηδάσας ἁνίκα ταὶ γνάθοι τῶ δράκοντος ἐκεῖ συνέπεσον ᾇ ἑστάκει. πρὶν δὲ τὸν δράκοντα ἀναχωρῆσαι, ἁ ἀσπὶς τῶ Λεωνίδα τὰν κεφαλὰν ἐκ πλαγίω ἐπάταξε, ὥστε ταράξαι αὐτόν· ὁ δὲ τῷ δόρατι ποτὶ τὰν γαστέρα ἔτυψε καὶ αὖθις ἀπεπήδασε. καὶ ἁ πλαγὰ ἐπέτυχε. καίπερ οὐδὲν μέζον κέντρω τῷ Καλάξᾳ ἐῶσα, ἁ πλαγὰ ὅμως σταγόνα αἵματος μελαντάτω ἐξήγαγε. ὁ δὲ δράκων ὀργᾷ ὠρύσατο· οὐ γὰρ εἴθιστο θνατοῖς ὅπλοις ἀντιμάχεσθαι ἃ βλάπτην δύναιντο. ἀλλ' ἔπειτα ἔγνω Καλάξας ὅτι τάχα τὰ ὅπλα οὐ θνατὰ εἴη. ἐγγύτερον δὲ σκοπῶν, πρῶτον εἶδε τὼς σπινθῆρας τὼς κυανέως περὶ τὰν αἰχμὰν χορεύοντας· καὶ ἁ ὀργὰ ἐς λύσσαν μετέπεσε. «ΤΟΛΜΑΙΣ ΑΙΜΑ ΚΑΛΑΞΑ ΕΞΑΓΗΝ, Ω ΣΠΑΡΤΙΑΤΑ; ΖΩΝΤΑ ΤΥ ΚΑΥΣΩ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΤΕΑ ΕΣ ΚΟΝΙΝ ΑΛΕΣΩ!» ἐβρυχᾶτο, ἐπαΐσσων αὖθις ᾇ ὁ Σπαρτιάτας ἑστάκει.
Leonidas laughed, a harsh bark of defiance, and shook his spear skyward. “Come and take them!” he roared, leaping aside as the dragon's jaws snapped shut where he'd stood. Before the dragon could withdraw, Leonidas' shield cracked against the side of its head, distracting it enough for him to stab his spear at the dragon's underbelly and then jump aside once more. It was a successful stick. Though no more than a pin prick to Kalaxes, somehow the spear had drawn the tiniest spot of the blackest blood. The dragon howled in anger. It was not used to facing mortal weapons that could harm it. But then Kalaxes realized that maybe the weapons were not mortal. It squinted closer at them, seeing for the first time the blue sparks dancing around the head of the spear. The dragon's anger turned to fitful rage. “YOU DARE DRAW BLOOD FROM KALAXES, SPARTAN! I SHALL BURN YOU ALIVE AND GRIND YOUR BONES TO DUST!!” Kalaxes roared, lunging again where the Spartan had stood.
Λεωνίδας δὲ ἐγέλασε, τραχὺ καὶ ἀγέρωχον, καὶ τὸ δόρυ ποτὶ τὸν οὐρανὸν ἀνασείσας «μολὼν λαβέ» ἀνέκραγε, ἐς πλάγιον ἀναπηδάσας ἁνίκα ταὶ γνάθοι τῶ δράκοντος ἐκεῖ συνέπεσον ᾇ ἑστάκει.
Leonidas laughed, a harsh bark of defiance, and shook his spear skyward. “Come and take them!” he roared, leaping aside as the dragon's jaws snapped shut where he'd stood.
πρὶν δὲ τὸν δράκοντα ἀναχωρῆσαι, ἁ ἀσπὶς τῶ Λεωνίδα τὰν κεφαλὰν ἐκ πλαγίω ἐπάταξε, ὥστε ταράξαι αὐτόν· ὁ δὲ τῷ δόρατι ποτὶ τὰν γαστέρα ἔτυψε καὶ αὖθις ἀπεπήδασε. καὶ ἁ πλαγὰ ἐπέτυχε.
Before the dragon could withdraw, Leonidas' shield cracked against the side of its head, distracting it enough for him to stab his spear at the dragon's underbelly and then jump aside once more. It was a successful stick.
καίπερ οὐδὲν μέζον κέντρω τῷ Καλάξᾳ ἐῶσα, ἁ πλαγὰ ὅμως σταγόνα αἵματος μελαντάτω ἐξήγαγε. ὁ δὲ δράκων ὀργᾷ ὠρύσατο· οὐ γὰρ εἴθιστο θνατοῖς ὅπλοις ἀντιμάχεσθαι ἃ βλάπτην δύναιντο.
Though no more than a pin prick to Kalaxes, somehow the spear had drawn the tiniest spot of the blackest blood. The dragon howled in anger. It was not used to facing mortal weapons that could harm it.
ἀλλ' ἔπειτα ἔγνω Καλάξας ὅτι τάχα τὰ ὅπλα οὐ θνατὰ εἴη. ἐγγύτερον δὲ σκοπῶν, πρῶτον εἶδε τὼς σπινθῆρας τὼς κυανέως περὶ τὰν αἰχμὰν χορεύοντας· καὶ ἁ ὀργὰ ἐς λύσσαν μετέπεσε.
But then Kalaxes realized that maybe the weapons were not mortal. It squinted closer at them, seeing for the first time the blue sparks dancing around the head of the spear. The dragon's anger turned to fitful rage.
«ΤΟΛΜΑΙΣ ΑΙΜΑ ΚΑΛΑΞΑ ΕΞΑΓΗΝ, Ω ΣΠΑΡΤΙΑΤΑ; ΖΩΝΤΑ ΤΥ ΚΑΥΣΩ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΤΕΑ ΕΣ ΚΟΝΙΝ ΑΛΕΣΩ!» ἐβρυχᾶτο, ἐπαΐσσων αὖθις ᾇ ὁ Σπαρτιάτας ἑστάκει.
“YOU DARE DRAW BLOOD FROM KALAXES, SPARTAN! I SHALL BURN YOU ALIVE AND GRIND YOUR BONES TO DUST!!” Kalaxes roared, lunging again where the Spartan had stood.
ΛΕΩΝΙΔΑΣΔΕΕΣΠΟΔΑΣΑΝΑΚΥΛΙΣΘΕΙΣΑΥΘΙΣΕΦΘΕΓΞΑΤΟΚΑΙΑΦΩΝΑΔΙΑΤΩΚΑΥΜΑΤΟΣΔΙΕΤΕΜΝΕΙΣΧΥΣΑΝΕΥΦΡΟΝΗΣΙΟΣΩΜΟΤΑΣΕΣΤΙΞΕΡΞΑΑΝΤΙΧΡΥΣΩΔΩΛΕΥΕΙΣΑΛΛΑΤΑΣΠΛΕΟΝΕΞΙΑΣΔΩΛΟΣΜΕΝΕΙΣΤΟΥΤΟΑΡΑΤΟΤΩΝΔΡΑΚΟΝΤΩΝΚΛΕΟΣΩΝΗΤΩΣΑΠΕΡΜΙΣΘΟΦΟΡΩΣΗΜΕΝΤΟΔΕΘΗΡΙΟΝΤΟΙΣΟΝΥΞΙΠΕΤΡΑΣΚΑΙΓΑΝΔΙΕΣΠΑΑΛΛΕΠΕΣΧΕΛΕΩΝΙΔΑΠΡΟΣΚΕΙΜΕΝΩΚΑΙΤΟΙΣΚΡΑΤΙΣΤΟΙΣΣΩΦΡΟΣΥΝΑΣΔΕΙΗΤΟΚΡΑΤΟΣΑΥΤΟΕΑΥΤΟΚΑΤΕΣΘΙΕΙΤΑΥΤΑΔΕΑΚΟΥΣΑΣΚΑΛΑΞΑΣΤΑΝΚΕΦΑΛΑΝΕΚΛΙΝΕΚΑΙΤΟΙΟΦΘΑΛΜΟΙΑΠΕΡΟΦΙΟΣΠΕΡΙΕΡΓΙΑΣΥΝΕΣΤΑΛΗΣΑΝΑΔΕΟΡΓΑΑΚΑΙΟΜΕΝΑΕΜΑΡΑΙΝΕΤΟΑΤΟΠΑΛΕΓΕΙΣΩΣΑΠΟΘΑΝΗΣΘΑΙΜΕΛΛΩΝΕΦΑΚΑΤΑΦΡΟΝΗΤΙΚΩΣΓΕΛΩΝΤΟΙΠΛΕΙΣΤΟΙΗΙΚΕΤΕΥΟΝΤΙΗΦΕΥΓΟΝΤΙ
Λεωνίδας δὲ ἐς πόδας ἀνακυλισθεὶς αὖθις ἐφθέγξατο, καὶ ἁ φωνὰ διὰ τῶ καύματος διέτεμνε. «Ἰσχὺς ἄνευ φρονήσιος ὠμότας ἐστί. Ξέρξᾳ ἀντὶ χρυσῶ δωλεύεις, ἀλλὰ τᾶς πλεονεξίας δῶλος μένεις. τοῦτο ἆρα τὸ τῶν δρακόντων κλέος, ὠνητὼς ᾇπερ μισθοφόρως ἦμεν;» τὸ δὲ θηρίον τοῖς ὄνυξι πέτρας καὶ γᾶν διέσπα, ἀλλ' ἐπέσχε, Λεωνίδα προσκειμένω· «Καὶ τοῖς κρατίστοις σωφροσύνας δεῖ, ἢ τὸ κράτος αὐτὸ ἑαυτὸ κατεσθίει.» ταῦτα δὲ ἀκούσας Καλάξας τὰν κεφαλὰν ἔκλινε, καὶ τοὶ ὀφθαλμοὶ ᾇπερ ὄφιος περιεργίᾳ συνεστάλησαν, ἁ δὲ ὀργὰ ἁ καιομένα ἐμαραίνετο. «ΑΤΟΠΑ ΛΕΓΕΙΣ, ΩΣ ΑΠΟΘΑΝΗΣΘΑΙ ΜΕΛΛΩΝ,» ἔφα καταφρονητικῶς γελῶν. «ΤΟΙ ΠΛΕΙΣΤΟΙ Η ΙΚΕΤΕΥΟΝΤΙ Η ΦΕΥΓΟΝΤΙ.»
Rolling to his feet, Leonidas spoke again, voice cutting through the heat. “Strength without wisdom is brutality. You serve Xerxes for gold, yet remain a slave to greed. Is this dragon-kind's legacy, to be bought like mercenaries?” The beast lashed out, claws rending stone and earth, but paused as Leonidas pressed on. “Even the mightiest must know restraint, or power consumes itself.” At this, Kalaxes tilted its head, its snake-like eyes narrowing with curiosity, as its burning anger diminished. “YOU SPEAK STRANGELY FOR ONE FACING DEATH,” it mused, with a condescending humor. “MOST BEG OR FLEE.”
Λεωνίδας δὲ ἐς πόδας ἀνακυλισθεὶς αὖθις ἐφθέγξατο, καὶ ἁ φωνὰ διὰ τῶ καύματος διέτεμνε. «Ἰσχὺς ἄνευ φρονήσιος ὠμότας ἐστί. Ξέρξᾳ ἀντὶ χρυσῶ δωλεύεις, ἀλλὰ τᾶς πλεονεξίας δῶλος μένεις. τοῦτο ἆρα τὸ τῶν δρακόντων κλέος, ὠνητὼς ᾇπερ μισθοφόρως ἦμεν;»
Rolling to his feet, Leonidas spoke again, voice cutting through the heat. “Strength without wisdom is brutality. You serve Xerxes for gold, yet remain a slave to greed. Is this dragon-kind's legacy, to be bought like mercenaries?”
τὸ δὲ θηρίον τοῖς ὄνυξι πέτρας καὶ γᾶν διέσπα, ἀλλ' ἐπέσχε, Λεωνίδα προσκειμένω· «Καὶ τοῖς κρατίστοις σωφροσύνας δεῖ, ἢ τὸ κράτος αὐτὸ ἑαυτὸ κατεσθίει.»
The beast lashed out, claws rending stone and earth, but paused as Leonidas pressed on. “Even the mightiest must know restraint, or power consumes itself.”
ταῦτα δὲ ἀκούσας Καλάξας τὰν κεφαλὰν ἔκλινε, καὶ τοὶ ὀφθαλμοὶ ᾇπερ ὄφιος περιεργίᾳ συνεστάλησαν, ἁ δὲ ὀργὰ ἁ καιομένα ἐμαραίνετο.
At this, Kalaxes tilted its head, its snake-like eyes narrowing with curiosity, as its burning anger diminished.
«ΑΤΟΠΑ ΛΕΓΕΙΣ, ΩΣ ΑΠΟΘΑΝΗΣΘΑΙ ΜΕΛΛΩΝ,» ἔφα καταφρονητικῶς γελῶν. «ΤΟΙ ΠΛΕΙΣΤΟΙ Η ΙΚΕΤΕΥΟΝΤΙ Η ΦΕΥΓΟΝΤΙ.»
“YOU SPEAK STRANGELY FOR ONE FACING DEATH,” it mused, with a condescending humor. “MOST BEG OR FLEE.”
ΟΔΕΒΑΣΙΛΕΥΣΕΓΓΥΤΕΡΩΠΡΟΕΒΑΤΑΝΑΣΠΙΔΑΟΛΙΓΟΝΚΑΘΕΙΣΚΑΙΤΟΔΟΡΥΚΛΙΝΑΣΩΣΠΕΡΕΝΕΚΕΧΕΙΡΙΑΒΡΑΧΕΙΑΕΚΔΕΤΑΣΠΗΡΑΣΠΕΡΙΑΠΤΟΝΛΑΜΠΟΝΕΞΕΙΛΕΔΩΡΟΝΔΙΟΣΩΠΥΡΟΥΡΑΝΙΟΝΕΝΗΝΠΑΛΛΟΝΑΣΠΑΡΤΑΘΗΡΙΩΟΥΔΕΝΙΚΑΜΠΤΕΤΑΙΕΦΑΛΕΩΝΙΔΑΣΤΟΠΕΡΙΑΠΤΟΝΑΝΕΧΩΝΤΟΥΤΟΕΔΩΚΑΝΜΟΙΤΟΙΘΕΟΙΩΣΣΩΖΗΝΕΜΕΤΕΚΑΙΤΩΣΕΜΩΣΕΝΤΑΙΣΠΥΛΑΙΣΔΕΣΜΟΝΚΑΙΘΝΑΤΟΙΣΚΑΙΑΘΑΝΑΤΟΙΣΠΟΛΕΜΙΟΙΣΑΔΕΦΩΝΑΕΣΚΛΗΡΥΝΘΗΒΕΒΑΙΑΩΣΑΝΔΡΟΣΤΟΤΙΜΗΜΑΕΥΕΙΔΟΤΟΣΝΥΝΔΕΑΥΤΩΧΡΩΜΑΙΩΔΡΑΚΟΝΑΝΤΙΔΙΔΟΥΣΤΑΝΤΕΕΜΑΝΨΥΧΑΝΚΑΙΤΑΝΤΩΝΤΡΙΑΚΑΤΙΩΝΑΝΤΙΤΩΜΕΛΛΟΝΤΟΣΤΑΣΣΠΑΡΤΑΣΕΠΑΔΕΔΕΦΩΝΑΣΕΛΛΑΝΙΚΑΣΘΕΙΑΙΣΑΝΑΜΙΓΝΥΣΚΑΙΟΑΗΡΔΥΝΑΜΕΙΕΠΑΧΥΝΕΤΟΦΩΣΔΕΕΚΤΑΝΧΗΡΩΝΕΞΕΛΑΜΨΕΑΛΥΣΙΑΣΕΚΦΩΤΟΣΠΛΕΚΟΝΤΑΙΚΑΛΑΞΑΝΠΕΡΙΕΒΑΛΟΝΚΑΙΚΑΤΩΕΣΤΟΟΡΟΣΕΙΛΚΟΝΟΔΕΔΡΑΚΩΝΕΒΡΥΧΑΤΟΤΩΣΔΕΣΜΩΣΤΩΣΑΦΑΝΕΑΣΟΝΥΞΙΣΠΑΡΑΣΣΩΝΚΑΙΥΠΟΛΥΣΣΑΣΣΤΡΕΦΟΜΕΝΟΣΑΝΙΚΑΑΠΕΤΡΑΑΠΕΡΥΔΩΡΔΙΙΣΤΑΤΟΩΣΤΕΑΥΤΟΝΚΑΤΑΠΙΗΝ
ὁ δὲ βασιλεὺς ἐγγυτέρω προέβα, τὰν ἀσπίδα ὀλίγον καθεὶς καὶ τὸ δόρυ κλίνας ὥσπερ ἐν ἐκεχειρίᾳ βραχείᾳ. ἐκ δὲ τᾶς πήρας περίαπτον λάμπον ἐξεῖλε, δῶρον Διός, ᾧ πῦρ οὐράνιον ἐνῆν πάλλον. «Ἁ Σπάρτα θηρίῳ οὐδενὶ κάμπτεται,» ἔφα Λεωνίδας τὸ περίαπτον ἀνέχων. «Τοῦτο ἔδωκάν μοι τοὶ θεοὶ ὡς σώζην ἐμέ τε καὶ τὼς ἐμὼς ἐν ταῖς Πύλαις, δεσμὸν καὶ θνατοῖς καὶ ἀθανάτοις πολεμίοις.» ἁ δὲ φωνὰ ἐσκληρύνθη, βεβαία, ὡς ἀνδρὸς τὸ τίμημα εὖ εἰδότος. «Νῦν δὲ αὐτῷ χρῶμαι, ὦ δράκον, ἀντιδιδοὺς τάν τε ἐμὰν ψυχὰν καὶ τὰν τῶν τριακατίων ἀντὶ τῶ μέλλοντος τᾶς Σπάρτας.» ἐπᾷδε δέ, φωνὰς Ἑλλανικὰς θείαις ἀναμιγνύς, καὶ ὁ ἀὴρ δυνάμει ἐπαχύνετο. φῶς δὲ ἐκ τᾶν χηρῶν ἐξέλαμψε, ἁλύσιας ἐκ φωτὸς πλέκον, ταὶ Καλάξαν περιέβαλον καὶ κάτω ἐς τὸ ὄρος εἷλκον. ὁ δὲ δράκων ἐβρυχᾶτο, τὼς δεσμὼς τὼς ἀφανέας ὄνυξι σπαράσσων καὶ ὑπὸ λύσσας στρεφόμενος, ἁνίκα ἁ πέτρα ᾇπερ ὕδωρ διίστατο ὥστε αὐτὸν καταπιῆν.
The king stepped closer, shield lowered slightly, spear dipping in a fleeting truce. From his pouch, he drew a glowing amulet, a gift from Zeus, pulsing with celestial fire. “Sparta's will bends for no beast,” Leonidas declared, raising the artifact. “The gods granted me this to save me and my men at Thermopylae, a binding spell for both mortal and immortal foes.” His voice hardened, resolute despite the cost he knew too well. “I use it now, dragon, trading both my life and that of the 300 for Sparta's future.” Ancient Greek mingled with divine words as he chanted, the air thickening with power. Light erupted from his hands, weaving chains of energy that lashed around Kalaxes and drew it downward into the mountain. The dragon roared, clawing at the invisible bonds, and twisting in fitful contortions of rage as stone parted like water to swallow it.
ὁ δὲ βασιλεὺς ἐγγυτέρω προέβα, τὰν ἀσπίδα ὀλίγον καθεὶς καὶ τὸ δόρυ κλίνας ὥσπερ ἐν ἐκεχειρίᾳ βραχείᾳ. ἐκ δὲ τᾶς πήρας περίαπτον λάμπον ἐξεῖλε, δῶρον Διός, ᾧ πῦρ οὐράνιον ἐνῆν πάλλον.
The king stepped closer, shield lowered slightly, spear dipping in a fleeting truce. From his pouch, he drew a glowing amulet, a gift from Zeus, pulsing with celestial fire.
«Ἁ Σπάρτα θηρίῳ οὐδενὶ κάμπτεται,» ἔφα Λεωνίδας τὸ περίαπτον ἀνέχων. «Τοῦτο ἔδωκάν μοι τοὶ θεοὶ ὡς σώζην ἐμέ τε καὶ τὼς ἐμὼς ἐν ταῖς Πύλαις, δεσμὸν καὶ θνατοῖς καὶ ἀθανάτοις πολεμίοις.» ἁ δὲ φωνὰ ἐσκληρύνθη, βεβαία, ὡς ἀνδρὸς τὸ τίμημα εὖ εἰδότος.
“Sparta's will bends for no beast,” Leonidas declared, raising the artifact. “The gods granted me this to save me and my men at Thermopylae, a binding spell for both mortal and immortal foes.” His voice hardened, resolute despite the cost he knew too well.
«Νῦν δὲ αὐτῷ χρῶμαι, ὦ δράκον, ἀντιδιδοὺς τάν τε ἐμὰν ψυχὰν καὶ τὰν τῶν τριακατίων ἀντὶ τῶ μέλλοντος τᾶς Σπάρτας.»
“I use it now, dragon, trading both my life and that of the 300 for Sparta's future.”
ἐπᾷδε δέ, φωνὰς Ἑλλανικὰς θείαις ἀναμιγνύς, καὶ ὁ ἀὴρ δυνάμει ἐπαχύνετο. φῶς δὲ ἐκ τᾶν χηρῶν ἐξέλαμψε, ἁλύσιας ἐκ φωτὸς πλέκον, ταὶ Καλάξαν περιέβαλον καὶ κάτω ἐς τὸ ὄρος εἷλκον.
Ancient Greek mingled with divine words as he chanted, the air thickening with power. Light erupted from his hands, weaving chains of energy that lashed around Kalaxes and drew it downward into the mountain.
ὁ δὲ δράκων ἐβρυχᾶτο, τὼς δεσμὼς τὼς ἀφανέας ὄνυξι σπαράσσων καὶ ὑπὸ λύσσας στρεφόμενος, ἁνίκα ἁ πέτρα ᾇπερ ὕδωρ διίστατο ὥστε αὐτὸν καταπιῆν.
The dragon roared, clawing at the invisible bonds, and twisting in fitful contortions of rage as stone parted like water to swallow it.
ΤΥΑΥΤΟΣΤΟΝΤΕΟΝΘΑΝΑΤΟΝΕΨΑΦΙΞΩΩΣΠΑΡΤΙΑΤΑΕΠΤΥΕΤΑΣΦΩΝΑΣΕΣΤΑΒΑΘΕΑΤΩΟΡΕΟΣΑΠΟΣΒΕΝΝΥΜΕΝΑΣΕΞΗΝΤΟΙΤΩΣΑΝΔΡΑΣΣΩΣΑΙΕΒΟΑΣΕΤΟΕΣΧΑΤΟΝΚΑΙΤΟΙΛΟΓΟΙΑΠΟΤΩΝΤΟΙΧΩΝΤΑΣΕΙΡΚΤΑΣΑΝΤΑΧΙΟΝΛΕΩΝΙΔΑΣΔΕΑΠΑΘΗΣΕΘΕΑΤΟΑΝΙΚΑΑΓΑΤΩΟΡΕΟΣΣΥΝΗΛΘΕΙΧΝΗΜΟΝΟΝΑΜΥΔΡΑΛΕΠΙΔΟΕΙΔΗΕΝΤΑΠΕΤΡΑΛΙΠΩΣΑΑΟΔΡΑΚΩΝΗΝΟΙΔΑΕΦΑΑΣΥΧΩΣΖΩΟΙΣΑΙΕΣΕΓΩΝΔΕΥΠΕΡΣΠΑΡΤΑΣΑΠΟΘΝΑΣΚΩΑΜΑΔΕΤΟΠΕΡΙΑΠΤΟΝΤΟΔΕΔΑΠΑΝΗΜΕΝΟΝΕΝΤΑΧΗΡΙΕΣΚΟΝΙΝΔΙΕΘΡΥΦΘΗ
«ΤΥ ΑΥΤΟΣ ΤΟΝ ΤΕΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΕΨΑΦΙΞΩ, Ω ΣΠΑΡΤΙΑΤΑ!» ἔπτυε, τᾶς φωνᾶς ἐς τὰ βάθεα τῶ ὄρεος ἀποσβεννυμένας. «ΕΞΗΝ ΤΟΙ ΤΩΣ ΑΝΔΡΑΣ ΣΩΣΑΙ!» ἐβόασε τὸ ἔσχατον, καὶ τοὶ λόγοι ἀπὸ τῶν τοίχων τᾶς εἱρκτᾶς ἀντάχιον. Λεωνίδας δὲ ἀπαθὴς ἐθεᾶτο, ἁνίκα ἁ γᾶ τῶ ὄρεος συνῆλθε, ἴχνη μόνον ἀμυδρὰ λεπιδοειδῆ ἐν τᾷ πέτρᾳ λιπῶσα ᾇ ὁ δράκων ἦν. «Οἶδα,» ἔφα ἁσύχως. «Ζώοις αἰές. ἐγὼν δὲ ὑπὲρ Σπάρτας ἀποθνᾴσκω.» ἅμα δὲ τὸ περίαπτον τὸ δεδαπανημένον ἐν τᾷ χηρὶ ἐς κόνιν διεθρύφθη.
“YOU CONDEMN YOURSELF, SPARTAN!” it spat, voice fading into the mountain's depths. “YOU COULD HAVE SAVED YOUR MEN!” it bellowed with its final breath, the words echoing off the stone walls of its encapsulating prison. Leonidas watched, impassive, as the mountainous earth sealed shut, leaving only faint scale-like etchings in the rock where the dragon had been. “I know,” he said softly. “May you live forever. I die for Sparta.” As he did so, the spent amulet crumbled to dust in his palm.
«ΤΥ ΑΥΤΟΣ ΤΟΝ ΤΕΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΕΨΑΦΙΞΩ, Ω ΣΠΑΡΤΙΑΤΑ!» ἔπτυε, τᾶς φωνᾶς ἐς τὰ βάθεα τῶ ὄρεος ἀποσβεννυμένας. «ΕΞΗΝ ΤΟΙ ΤΩΣ ΑΝΔΡΑΣ ΣΩΣΑΙ!» ἐβόασε τὸ ἔσχατον, καὶ τοὶ λόγοι ἀπὸ τῶν τοίχων τᾶς εἱρκτᾶς ἀντάχιον.
“YOU CONDEMN YOURSELF, SPARTAN!” it spat, voice fading into the mountain's depths. “YOU COULD HAVE SAVED YOUR MEN!” it bellowed with its final breath, the words echoing off the stone walls of its encapsulating prison.
Λεωνίδας δὲ ἀπαθὴς ἐθεᾶτο, ἁνίκα ἁ γᾶ τῶ ὄρεος συνῆλθε, ἴχνη μόνον ἀμυδρὰ λεπιδοειδῆ ἐν τᾷ πέτρᾳ λιπῶσα ᾇ ὁ δράκων ἦν.
Leonidas watched, impassive, as the mountainous earth sealed shut, leaving only faint scale-like etchings in the rock where the dragon had been.
«Οἶδα,» ἔφα ἁσύχως. «Ζώοις αἰές. ἐγὼν δὲ ὑπὲρ Σπάρτας ἀποθνᾴσκω.» ἅμα δὲ τὸ περίαπτον τὸ δεδαπανημένον ἐν τᾷ χηρὶ ἐς κόνιν διεθρύφθη.
“I know,” he said softly. “May you live forever. I die for Sparta.” As he did so, the spent amulet crumbled to dust in his palm.
ΜΕΤΑΤΑΥΤΑΔΕΑΝΙΚΑΠΟΤΙΤΩΣΤΡΙΑΚΑΤΙΩΣΑΝΕΣΤΡΕΨΕΣΙΩΠΑΣΕΒΑΣΜΙΑΗΝΕΓΝΟΝΓΑΡΤΑΝΓΝΩΜΑΝΑΥΤΩΑΛΛΟΙΩΜΕΝΑΝΕΣΤΑΣΠΥΛΑΣΠΟΡΕΥΟΜΕΘΑΕΦΑΟΥΔΕΝΠΕΡΙΤΩΔΡΑΚΟΝΤΟΣΑΦΑΓΙΟΜΕΝΟΣΟΥΔΕΤΑΝΘΥΣΙΑΝΣΑΜΑΙΝΩΝΑΥΤΟΙΓΑΡΚΑΤΩΘΕΝΕΘΕΑΣΑΝΤΟΚΑΙΠΑΝΤΑΑΚΟΥΣΑΝΛΟΓΩΔΕΟΥΔΕΝΕΤΙΕΔΕΙΥΣΤΕΡΟΝΔΕΠΑΡΑΤΟΠΥΡΛΕΩΝΙΔΑΣΤΩΦΙΛΤΑΤΩΤΩΝΛΟΧΑΓΩΝΕΞΕΙΠΕΟΔΡΑΚΩΝΕΥΔΕΙΕΣΤΕΚΑΕΓΕΡΘΕΙΣΗΕΛΕΟΝΜΑΘΗΗΑΥΘΙΣΦΟΝΕΥΩΝΑΠΟΘΑΝΗΑΝΙΚΑΔΕΤΟΥΤΟΓΕΝΗΤΑΙΦΑΝΤΙΤΟΙΘΕΟΙΠΑΙΔΑΑΙΜΑΤΙΚΑΙΒΑΡΕΙΣΠΑΡΤΙΑΤΑΝΑΥΤΟΝΕΓΕΡΗΝΕΙΤΕΕΠΑΓΑΘΩΕΙΤΕΕΠΙΚΑΚΩΤΟΔΕΒΛΕΜΜΑΑΥΤΩΕΣΤΑΝΝΥΚΤΑΔΙΕΔΥΠΟΡΡΩΥΠΕΡΤΟΝΘΑΝΑΤΟΝΤΟΝΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΝΚΑΙΠΡΟΕΠΙΕΤΩΛΟΧΑΓΩΟΞΥΚΡΑΤΟΝΟΞΟΣΥΔΑΤΙΘΕΡΜΩΚΕΚΡΑΜΕΝΟΝΑΝΙΚΑΤΑΝΕΣΧΑΤΑΝΠΑΙΔΙΑΝΤΩΝΠΕΣΣΩΝΕΠΑΙΖΟΝΩΣΚΑΙΕΠΑΙΖΟΝΕΞΟΤΩΑΛΛΑΛΩΣΠΑΙΔΕΣΕΟΝΤΕΣΕΝΤΑΑΓΩΓΑΕΓΝΟΝ
μετὰ ταῦτα δέ, ἁνίκα ποτὶ τὼς τριακατίως ἀνέστρεψε, σιωπὰ σεβασμία ἦν· ἔγνον γὰρ τὰν γνώμαν αὐτῶ ἀλλοιωμέναν. «Ἐς τὰς Πύλας πορευόμεθα,» ἔφα, οὐδὲν περὶ τῶ δράκοντος ἀφαγιόμενος οὐδὲ τὰν θυσίαν σαμαίνων. αὐτοὶ γὰρ κάτωθεν ἐθεάσαντο καὶ πάντα ἄκουσαν· λόγω δὲ οὐδὲν ἔτι ἔδει. ὕστερον δὲ παρὰ τὸ πῦρ Λεωνίδας τῷ φιλτάτῳ τῶν λοχαγῶν ἐξεῖπε· «Ὁ δράκων εὕδει ἔστε κα ἐγερθεὶς ἢ ἔλεον μάθῃ ἢ αὖθις φονεύων ἀποθάνῃ. ἁνίκα δὲ τοῦτο γένηται, φαντὶ τοὶ θεοὶ παῖδα αἵματι καὶ βάρει Σπαρτιάταν αὐτὸν ἐγερῆν, εἴτε ἐπ' ἀγαθῷ εἴτε ἐπὶ κακῷ.» τὸ δὲ βλέμμα αὐτῶ ἐς τὰν νύκτα διέδυ, πόρρω ὑπὲρ τὸν θάνατον τὸν ἐπικείμενον. καὶ προέπιε τῷ λοχαγῷ ὀξύκρατον, ὄξος ὕδατι θερμῷ κεκραμένον, ἁνίκα τὰν ἐσχάταν παιδιὰν τῶν πεσσῶν ἔπαιζον, ὡς καὶ ἔπαιζον ἐξ ὅτω ἀλλάλως παῖδες ἐόντες ἐν τᾷ ἀγωγᾷ ἔγνον.
Thereafter, as he rejoined his 300 Spartan warriors, their silence was reverent as they sensed his altered mood. “We march to Thermopylae,” he announced, offering no tale of the dragon, no hint of his sacrifice. They had watched from below, and heard all. No further discussion was needed. But later, by firelight, Leonidas confided to his closest captain: “The dragon sleeps until it awakens to learn either mercy, or to die as it murders again. When that day comes, the gods say a boy of Spartan blood and burden will awaken it, for good or ill.” His gaze pierced into the night, far beyond his looming death. He toasted his captain with oxykraton, a sour vinegar drink cut with warm water, as they played their final game of petteia, as they had done since knowing each other as boys in the Spartan military school of the Agoge.
μετὰ ταῦτα δέ, ἁνίκα ποτὶ τὼς τριακατίως ἀνέστρεψε, σιωπὰ σεβασμία ἦν· ἔγνον γὰρ τὰν γνώμαν αὐτῶ ἀλλοιωμέναν.
Thereafter, as he rejoined his 300 Spartan warriors, their silence was reverent as they sensed his altered mood.
«Ἐς τὰς Πύλας πορευόμεθα,» ἔφα, οὐδὲν περὶ τῶ δράκοντος ἀφαγιόμενος οὐδὲ τὰν θυσίαν σαμαίνων. αὐτοὶ γὰρ κάτωθεν ἐθεάσαντο καὶ πάντα ἄκουσαν· λόγω δὲ οὐδὲν ἔτι ἔδει.
“We march to Thermopylae,” he announced, offering no tale of the dragon, no hint of his sacrifice. They had watched from below, and heard all. No further discussion was needed.
ὕστερον δὲ παρὰ τὸ πῦρ Λεωνίδας τῷ φιλτάτῳ τῶν λοχαγῶν ἐξεῖπε· «Ὁ δράκων εὕδει ἔστε κα ἐγερθεὶς ἢ ἔλεον μάθῃ ἢ αὖθις φονεύων ἀποθάνῃ. ἁνίκα δὲ τοῦτο γένηται, φαντὶ τοὶ θεοὶ παῖδα αἵματι καὶ βάρει Σπαρτιάταν αὐτὸν ἐγερῆν, εἴτε ἐπ' ἀγαθῷ εἴτε ἐπὶ κακῷ.»
But later, by firelight, Leonidas confided to his closest captain: “The dragon sleeps until it awakens to learn either mercy, or to die as it murders again. When that day comes, the gods say a boy of Spartan blood and burden will awaken it, for good or ill.”
τὸ δὲ βλέμμα αὐτῶ ἐς τὰν νύκτα διέδυ, πόρρω ὑπὲρ τὸν θάνατον τὸν ἐπικείμενον. καὶ προέπιε τῷ λοχαγῷ ὀξύκρατον, ὄξος ὕδατι θερμῷ κεκραμένον, ἁνίκα τὰν ἐσχάταν παιδιὰν τῶν πεσσῶν ἔπαιζον, ὡς καὶ ἔπαιζον ἐξ ὅτω ἀλλάλως παῖδες ἐόντες ἐν τᾷ ἀγωγᾷ ἔγνον.
His gaze pierced into the night, far beyond his looming death. He toasted his captain with oxykraton, a sour vinegar drink cut with warm water, as they played their final game of petteia, as they had done since knowing each other as boys in the Spartan military school of the Agoge.
ΕΝΔΕΤΑΙΣΠΥΛΑΙΣΑΝΙΚΑΑΜΑΧΑΑΠΕΠΡΩΜΕΝΑΠΟΤΙΞΕΡΞΑΝΑΦΙΚΕΤΟΤΟΞΕΥΜΑΤΑΕΠΙΤΩΣΣΠΑΡΤΙΑΤΑΣΥΕΝΤΑΙΔΕΑΣΠΙΔΕΣΤΕΙΧΟΣΑΠΕΙΘΕΣΗΣΑΝΕΣΤΕΕΣΤΕΛΟΣΛΕΩΝΙΔΑΣΔΕΘΝΑΣΚΩΝΟΙΣΤΟΙΣΠΕΠΥΚΑΣΜΕΝΟΣΤΩΝΤΡΙΑΚΑΤΙΩΝΠΕΡΙΑΥΤΟΝΠΕΠΤΩΚΟΤΩΝΕΝΤΑΙΣΕΣΧΑΤΑΙΣΑΝΑΠΝΟΑΙΣΟΥΤΕΑΝΩΠΟΤΙΤΩΣΘΕΩΣΕΒΛΕΨΕΟΥΤΕΚΑΤΩΠΟΤΙΤΑΣΣΚΙΑΣΤΑΣΤΩΑΙΔΑΟΥΑΛΛΑΚΕΦΑΛΑΠΟΤΙΤΟΟΡΟΣΕΚΛΙΘΗΕΝΩΟΔΡΑΚΩΝΕΔΕΔΕΤΟΑΙΜΑΤΟΣΥΠΑΥΤΩΛΙΜΝΑΖΟΝΤΟΣΑΝΙΚΑΤΑΙΚΡΗΠΙΔΕΣΤΩΝΠΕΡΣΑΝΕΓΓΙΖΟΝΤΟΤΟΔΕΕΣΧΑΤΟΝΑΝΑΠΝΕΩΝΕΙΠΕΤΑΔΕΥΠΕΡΣΠΑΡΤΑΣΚΑΙΕΛΛΑΔΟΣΔΙΣΣΑΜΕΡΟΝΘΝΑΣΚΩΩΠΑΙΜΕΜΝΑΣΟΤΟΚΑΘΗΚΟΝΠΡΟΠΑΝΤΩΝ
ἐν δὲ ταῖς Πύλαις, ἁνίκα ἁ μάχα ἁ πεπρωμένα ποτὶ Ξέρξαν ἀφίκετο, τοξεύματα ἐπὶ τὼς Σπαρτιάτας ὗεν, ταὶ δὲ ἀσπίδες τεῖχος ἀπειθὲς ἦσαν ἔστε ἐς τέλος. Λεωνίδας δὲ θνᾴσκων, ὀϊστοῖς πεπυκασμένος, τῶν τριακατίων περὶ αὐτὸν πεπτωκότων, ἐν ταῖς ἐσχάταις ἀναπνοαῖς οὔτε ἄνω ποτὶ τὼς θεὼς ἔβλεψε οὔτε κάτω ποτὶ τὰς σκιὰς τὰς τῶ Ἀΐδα. οὔ· ἀλλ' ἁ κεφαλὰ ποτὶ τὸ ὄρος ἐκλίθη ἐν ᾧ ὁ δράκων ἐδέδετο, αἵματος ὑπ' αὐτῷ λιμνάζοντος, ἁνίκα ταὶ κρηπῖδες τῶν Περσᾶν ἐγγίζοντο. τὸ δὲ ἔσχατον ἀναπνέων εἶπε τάδε· «Ὑπὲρ Σπάρτας καὶ Ἑλλάδος δὶς σάμερον θνᾴσκω, ὦ παῖ. μέμνασο· τὸ καθῆκον πρὸ πάντων.»
At Thermopylae, when the fated battle with Xerxes arrived, arrows rained upon the Spartans, their shields a defiant wall until the end. As Leonidas lay dying, his body feathered full of arrows, his devout 300 men slain all about him, with his last breaths he looked not up to the gods, or down at the shades of Hades. No, his head tilted toward the mountain with the dragon imprisoned within, blood pooling beneath him, as Persian boots closed in. With his final breath, he spoke thus: “For Sparta and Greece, I die twice today, boy. Remember: duty above all.”
ἐν δὲ ταῖς Πύλαις, ἁνίκα ἁ μάχα ἁ πεπρωμένα ποτὶ Ξέρξαν ἀφίκετο, τοξεύματα ἐπὶ τὼς Σπαρτιάτας ὗεν, ταὶ δὲ ἀσπίδες τεῖχος ἀπειθὲς ἦσαν ἔστε ἐς τέλος.
At Thermopylae, when the fated battle with Xerxes arrived, arrows rained upon the Spartans, their shields a defiant wall until the end.
Λεωνίδας δὲ θνᾴσκων, ὀϊστοῖς πεπυκασμένος, τῶν τριακατίων περὶ αὐτὸν πεπτωκότων, ἐν ταῖς ἐσχάταις ἀναπνοαῖς οὔτε ἄνω ποτὶ τὼς θεὼς ἔβλεψε οὔτε κάτω ποτὶ τὰς σκιὰς τὰς τῶ Ἀΐδα.
As Leonidas lay dying, his body feathered full of arrows, his devout 300 men slain all about him, with his last breaths he looked not up to the gods, or down at the shades of Hades.
οὔ· ἀλλ' ἁ κεφαλὰ ποτὶ τὸ ὄρος ἐκλίθη ἐν ᾧ ὁ δράκων ἐδέδετο, αἵματος ὑπ' αὐτῷ λιμνάζοντος, ἁνίκα ταὶ κρηπῖδες τῶν Περσᾶν ἐγγίζοντο.
No, his head tilted toward the mountain with the dragon imprisoned within, blood pooling beneath him, as Persian boots closed in.
τὸ δὲ ἔσχατον ἀναπνέων εἶπε τάδε·
With his final breath, he spoke thus:
«Ὑπὲρ Σπάρτας καὶ Ἑλλάδος
“For Sparta and Greece,
δὶς σάμερον θνᾴσκω, ὦ παῖ.
I die twice today, boy.
μέμνασο· τὸ καθῆκον πρὸ πάντων.»
Remember: duty above all.”
Here the Prologue ends. The roll continues.
Sixty-two years later an earthquake opens the mountain, and a seven-year-old of the agōgē falls into the dragon's crypt.